Lifehacking

Op weg naar huis of nog later, in bed, kom je er achter: vergeten mee te nemen of te doen! Een van de oplossingen is gebruik te maken van je dagelijkse gewoontes.

De Engelse term is attentional surfaces. Dat zijn plaatsen waar je aandacht minstens een kwartier per dag naar uit gaat. Voor sommigen is dat de desktop, voor anderen de spiegel, je persoonlijke website, het dashboard van je auto, de deur van de koelkast, het memobord in de keuken. Die plaats moet natuurlijk niet al vol met zaken liggen die ook aandacht nodig hebben.

Ik ken mensen die bij de voordeur een kastje hebben waar ze alle zaken neerleggen die ze niet moeten vergeten mee te nemen naar hun werk. Sommige artiesten schrijven op de spiegel van hun kleedkamer de naam van de stad waar ze optreden. Voorkomt …

Onze hersenen kennen twee systemen die parallel binnenkomende informatie verwerken: de snelle en de langzame route. Met de snelle route gaat de informatie naar de amygdala, een onderdeel van het brein dat zich bezighoudt met agressie en angst. Stel je ziet een gevaarlijke slang en leert dat je moet vluchten. Het beeld van die slang wordt vervolgens met de context (de emotie die je hebt ervaren, in dit geval angst) opgeslagen. Als je later in een soortgelijke omgeving of situatie iets ziet wat op een slang lijkt – ook al is dat een zwart stuk tuinslang of een donkere stok in het hoge gras – reageer je op dezelfde manier: door hard weg te rennen.

Deze route werkt met ervaringen, deelwaarnemingen, veronderstellingen en vooroordelen. Vaak geen slecht besluit. Beter een keer te veel vluchten …

Regelmatig hoor ik mensen klagen dat ze het zo druk hebben. Vergaderingen, email, mensen ontmoeten. Oh ja, nog een boek schrijven. Afspraken moet je weken van te voren inplannen. Spontaan binnenlopen bij je meerdere is meestal niet mogelijk.

Je kunt niet goed voor een ander bepalen of hij of zij het druk heeft. Het komt vaak voor dat iemand zegt het op dat moment razenddruk te hebben, maar een paar weken later heel anders tegen die situatie kijkt. Sommige mensen hebben het altijd druk en anderen hebben altijd de tijd voor je. Druk doen of zijn is een persoonlijke kwestie.

Drukte heeft weinig te maken met iemands intelligentie of met een gebrek aan goede informatie. Mensen weten precies wat ze moeten doen, weten waarom ze zaken uitstellen of snel afgeleid zijn. Ze weten waarom ze …

Dat is het aantal mensen dat je op enig moment tegelijkertijd goed kunt kennen. We wisten dat al uit de fysieke wereld. Nu blijkt uit onderzoek dat aantal van 150 mensen ook in virtuele netwerken te gelden.

Natuurlijk is het een gemiddelde. Feit blijft dat je van je relaties veel gegevens moet bijhouden in je eigen digitale geheugen. Hoe je dat moet doen, verschilt per persoon. Toch wil je, juist voor digitale netwerken, weten hoe die persoon het liefst met jou communiceert. Met andere woorden, hoe is zijn of haar informatiegedrag. Dat is opgebouwd uit aanleg, opleiding en ervaring en de praktijk van alledag.

Een van de beste manieren om je informatiegedrag te doorgronden is het opstellen van een informatieprofiel. Net zoals je een persoon kunt beschrijven als vriendelijk, extravert, of resultaatgericht, zo kun je ook iemands informatieprofiel weergeven. Zo’n profiel bestaat ook …

Bijna een miljoen Nederlanders lijden ’s winters aan een vorm van depressie. Woorden als ‘najaarsdip’, ‘winterblues’, ‘lusteloosheid’ en ‘somberheid’ vliegen in de winter samen met de antidepressiva over de toonbank. Het is bewezen dat licht, en dan vooral normaal zonlicht, een goed medicijn is tegen zo’n depressie.

In een land waar het licht commercieel is uitgevonden, hoef ik het belang van licht op de gemoedstoestand en daarmee het plezier van de – verlichte – informatiewerker niet meer uit te leggen.

Nu kun je hiervoor een apparaat kopen, maar we hebben natuurlijk de zon zelf. Hoe werkt het? Zonlicht remt de productie van melatonine. Melatonine is een slaapverwekkend hormoon dat het lichaam aanmaakt wanneer het ’s avonds donker wordt. Op kantoor en thuis zitten we meestal achter onze computer in schaars verlichte en slecht geventileerde ruimtes. Kunstlicht helpt …

Op één plaats komen alle informatiestromen en managementvaardigheden bij elkaar: in de cockpit van een vliegtuig. Ga maar na. Piloten staan onder tijdsdruk, moeten zich baseren op onvolledige informatie, er zijn altijd meerdere alternatieven voorhanden waarvan je er maar een mag kiezen en een kleine groep specialisten is in een kleine ruimte verantwoordelijk voor het leven van honderden mensen.

Vliegen is echt de veiligste manier van vervoer. De factor voor een fataal ongeluk is 0,04 per 100 miljoen vluchtmijlen tegenover 0,86 voor de auto. Daar hebben twee maatregelen aan bijgedragen.

Ten eerste de invoering van de vluchtsimulator. Een piloot kan ervaring opdoen zonder dat het mensenlevens en vliegtuigen kost. Door het trainen van allerlei unieke, levensechte situaties worden de beslissingcentra in de hersenen goed gevoed met informatie en daarmee kennis en wijsheid.

Ten tweede is in navolging van …

Evernote, OneNote en reQall zijn aardige oplossingen, maar niet goed genoeg voor Gordon Bell. Zijn visie over e-memory heeft hij verwoordt in het boek Total Recall, how the e-memory revolution will change everything.

Gordon Bell, werkzaam bij Microsoft, verzamelt al sinds 2002 al zijn digitale informatie – onder andere boeken, artikelen, films, muziek, foto’s, presentaties, zoekopdrachten, radio-uitzendingen, telefoongesprekken, chatlogs – op één plaats. Dat project heet MyLifeBits. Zijn motto: ‘Capture everything, discard nothing’.

Iedere dag wordt al zijn persoonlijke informatie automatisch opgeslagen en geïndexeerd. Het lijkt haast wel of het systeem wat hij gebruikt zijn eigen, echte geheugen vervangt. Het grote voordeel van dit externe geheugen is dat hij een zoekmachine kan laten zoeken naar bepaalde informatie, iets wat bij een echt geheugen niet kan. Daar schreef ik al eerder over.

Bell …

Toen we nog de schrijfmachine hadden, was het eenvoudig: je documenten vergeten deed je met de shredder of een vuurtje. Je herinnering was alles dat nog overbleef.

We horen de verhalen (deze bijvoorbeeld) waarbij iemand werd ontslagen of geen functie aangeboden kreeg wegens compromitterende foto’s of uitlatingen op dat grote, eeuwigdurende digitale archief, het internet. Maar wie vraagt zich nu af wat die ene post, tweet of reactie ooit in de verre toekomst kan teweegbrengen? Jammer genoeg heeft het internet geen delete button. Overijverige digitale Sherlocks zien daar nu een markt in.

Je eigen geheugen heeft die knop ook niet. Terecht, want anders zou je angstige of levensbedreigende situaties kunnen wissen. Ervaringen die voor je voortbestaan echt noodzakelijk zijn.

Digitaal vergeten is altijd moeilijker, omdat alle informatie volledig intact blijft. In ons geheugen verandert …

Wij mensen hebben een belangrijke eigenschap die ons uniek maakt: wij kunnen ons inleven in de ander. Dat is de zogenoemde Theory of Mind.

Onze hersenen moeten continu zingeving maken van de wereld om ons heen. Dat betekenis geven moet ook van de gedachten van andere mensen, juist omdat wij heel sociale wezens zijn. Dan is het handig om te weten wat de ander weet. Je figuurlijk verplaatsen in de gedachten en het mogelijk handelen van de ander, geeft een unieke manier om iemands gedrag te duiden. Stootte die ander jouw per ongeluk aan of niet? Was dat een echte of gemaakte glimlach? Denkt zij echt dat je die informatie nodig hebt?

Het blijkt dat we tot vier niveaus diep kunnen gaan (ik weet dat jij weet dat ik weet dat jij dat weet)!

Eerder schreef ik al …

Op de valreep verscheen een mooi rapport van het Global Information Industry Center van de Universiteit van Californië, San Diego. Het is getiteld How Much Information? 2009 over de informatieberg in Amerika. Je kunt het hier downloaden, of de berichtgeving hier.

Amerikanen verwerkten in 2008 volgens de auteurs zo’n 100.000 woorden per dag (dat zijn twee boeken!), oftwel 34GB.

Het rapport geeft ook de relatie met eerdere How Much Information? onderzoeken van Peter Lyman en Hal Varian uit 2000 en 2003 en IDC onderzoeken uit 2007 en 2008.