Er is niets zo ontspannend als een wandeling door het bos of langs het strand. Jammer genoeg denken mijn kinderen daar anders over. Bij ons thuis wordt doorgaans een felle strijd gevoerd wanneer papa en mama willen genieten van de natuur. Mijn kinderen zijn nog niet oud genoeg om alleen thuis te blijven en het bos vinden ze saai. Een vriend van mij kwam met de oplossing: Geocaching.

Voor wie niet weet wat het is, geocaching is een combinatie van hightech, no-tech en spel. Het no-tech gedeelte is ontspannen in de vrije natuur. Het spelelement is schatzoeken (caching), maar dan met behulp van gps, wat dan weer het hightech gedeelte is. En dat geeft net die extra dimensie waardoor ik mijn kinderen tegenwoordig zonder mopperen mee naar het bos krijg. Het werkt als volgt. Je zoekt op de site een leuke cache uit. Je hebt eenvoudige caches, waarbij je naar een specifieke coördinaat moet navigeren, maar ook multi-caches waarbij je langs verschillende coördinaten moet lopen (of fietsen). Meestal moet je dan raadsels oplossen en met de antwoorden kun je de uiteindelijke coördinaten van de cache berekenen. Na het uitzoeken kun je de beschrijving uitprinten en aan de slag, of liever gezegd aan de wandel. Je kunt de beschrijving ook laden in je telefoon of gps ontvanger, maar daarover later meer. De cache (schat) is doorgaans verstopt in de buurt van het eindpunt zodat je in de praktijk een rondwandeling maakt. Het is vaak een plastic doosje of kistje met daarin altijd een logboek, waarin je het bezoek kunt loggen. Verder bevat het ook vaak nog allerhande leuke goodies, die je kunt ruilen voor andere goodies. Dit laatste maakt het voor kinderen natuurlijk extra aantrekkelijk.

Geocaching is beslist niet nieuw. Het is al meer dan 10 jaar oud en er zijn dus mensen die al jaren aan geocaching doen. En dat maakt het nu juist zo interessant. Want het zoeken van caches is eigenlijk maar de helft van het verhaal. Want hoewel er veel mensen zijn die zich beperken tot het zoeken van caches, is er ook een grote groep mensen die het erg leuk vinden om caches te ontwikkelen. Deze mensen hebben er voor gezorgd dat er wereldwijd meer dan 1.5 miljoen caches zijn uitgezet en worden onderhouden. Het is een zeer actieve en leuke community, waar je zonder al te veel moeite deel van kan uitmaken. Want ook als je alleen caches zoekt, kun je een actieve rol in de community spelen. Alleen al door het loggen van je vondsten en je waardering uit te spreken voor de bedenker van een cache, draag je bij aan de community. Ook zijn er mensen die goodies op reis sturen. Dit zijn bijvoorbeeld geocoins, met elk een uniek nummer. Op de site kun je deze taggen en weer elders in een cache achterlaten. Zo kan de eigenaar volgen waar zijn of haar geocoin zich bevindt.

Voor wat betreft de techniek, je kunt prima je smartphone gebruiken om te geocachen. Voor iPhone en Android zijn diverse geocaching apps te verkrijgen of te koop. Ik heb zelf c-geo (Android, gratis) en gcbuddy (iPhone € 7.99) of voor Android (€ 3,99) gebruikt. Deze laatste is overigens van Nederlandse bodem. Ook kan je speciale gps locators gebruiken, die in de regel wat nauwkeuriger zijn dan je telefoon en als voordeel een langere batterijduur hebben. (Meestal werken deze op penlights die je ook gewoon kan verwisselen wat weer handig is bij een lange wandeling). Als je gebruik maakt van een app en bij een aantal gps locators, kun je de cache-beschrijving rechtstreeks in je apparaat laden, wat je weer een paar pagina’s printen bespaard. Ook kunnen ze je helpen bij het uitrekenen van de coördinaten van de cache wanneer je een multi cache doet.

Er zijn wereldwijd zo’n 5 miljoen geocachers. Ik heb jaren lang geen notie gehad van deze mensen en wat een leuke hobby zij delen. Dat is niet gek. Want hoewel het niet geheim is, is er wel een ongeschreven regel dat je de caches verborgen houdt. Je zorgt dat ‘anderen’ niet zien wat je aan het doen bent. Zo blijven de caches in tact. En daarmee blijft een waardevolle collectie van avontuurlijke speurtochten beschikbaar voor iedereen die graag mee wil doen. Nooit meer zoeken naar een leuke wandelroute. Er zijn namelijk zo veel caches, ook hier in Nederland, dat je ze nooit allemaal kunt doen. Heerlijk voor als je op vakantie bent en je geen zin hebt aan een bezoek aan de plaatselijke vvv. Per cache kun je zien wat de moeilijkheidsgraad is, zowel voor het vinden van de cache als het terrein waar hij ligt. Je kunt zien hoe leuk anderen hem vonden en of hij recent nog gevonden is. Ik vind het leuk. Mijn kinderen ook.

Voor meer informatie ga je naar de Nederlandse geocaching site of de internationale. De startershandleiding vind je op de wiki.

Het systeem biedt naast inzicht ook nog de mogelijkheid om je apparaten vanaf afstand te bedienen. In eerste instantie was ik hier erg enthousiast over. Het leek me namelijk enorm handig en cool om apparaten op afstand aan en uit te kunnen zetten. Hiervoor bieden ze een iPhone / iPad en een Android app aan. Na enige installatieperikelen had ik het systeem vrij eenvoudig aan de praat. En natuurlijk was het leuk om mijn kinderen aan de afgesproken TV-tijd te herinneren door het ding gewoon op afstand uit te zetten. Maar eerlijk gezegd heb ik het verder niet vaak gebruikt.

Ik ben me wel verder gaan verdiepen in de mogelijkheden van energie-monitoring en besparing. Zo zijn er natuurlijk slimme thermostaten, zoals Toon van Eneco, de E-thermostaat van Essent en de onafhankelijke slimme thermostaat en Nest die nog niet in Nederland, maar wel in de USA te koop is. Allemaal mooie systemen die weten (meten) wanneer je thuis bent en in veel gevallen ook op afstand de verwarming aan en uit laten zetten. Dit laatste lijkt mij in het geval van de verwarming zinvol, aangezien het meestal een poosje duurt voor je huis warm is. Je kan dan een half uurtje voordat je thuis bent de verwarming vanaf je mobiel aanzetten. Dat is, wanneer je deze zelfdiscipline weet op te brengen, een behoorlijke verbetering ten opzichte van de klokthermostaat. Die weet namelijk niet dat je onverwacht met een paar collega’s uit eten gaat en dus een paar uur later thuis bent. Ook als je net met je gezin bent vertrokken richting ijsbaan en je bedenkt dat de verwarming nog op 20 staat, is het een geruststellende gedachte, dat hij vanzelf omlaag gaat omdat je thermostaat weet dat er niemand in huis is. Ik kan me wel voorstellen dat je hier zo 10% gas mee weet te besparen, wat leveranciers van deze apparaten claimen.

Maar door een vriend die bij een energiemaatschappij werkt, werd ik geattendeerd op een andere besparingsmogelijkheid. Dit is helemaal geen hightech gadget, maar een eenmalige investering die je in een jaar of 3 a 4 terugverdient, vooropgesteld dat je in een wat ouder huis woont. Het gaat om spouwmuurisolatie. Je boort een paar gaten in de muur en spuit de tussenliggende ruimte vol met een soort schuim. Binnen een dag gebeurd en goed voor zo’n € 300,= per jaar besparing. Er zijn diverse bedrijven die dit aanbieden, waaronder een van de grote energiemaatschappijen.

Maar er is meer. We hebben een korte, zij het ijzig koude winter achter de rug. Toen de temperatuur in het oosten van het land zakte tot onder de -20, vond ik het prettig dat ik het thermo-ondergoed dat ik ooit voor de wintersport aanschafte, nog kon terugvinden. Wat je dan onmiddellijk merkt, is dat je ’s avonds de verwarming zo 2 graden lager kan zetten, wat mij overigens niet door mijn familie in dank werd afgenomen. En thermo-ondergoed zit erg comfortabel. Je merkt niet dat je het aan hebt, in tegenstelling tot een dikke trui. De besparing is enorm. Wanneer je de thermostaat 1 graad lager zet, levert je dat 7 tot 10% besparing op. In mijn geval dus het dubbele, 15 tot 20% besparen op verwarmingskosten.

Hightech is leuk, maar ook lowtech biedt dus zeer krachtige oplossingen om energie te besparen. In beide gevallen loont het om even goed te zoeken. Veel hightech oplossingen zijn gebonden aan energiemaatschappij. Het is natuurlijk jammer om te investeren als je een jaar later van maatschappij zou willen wisselen. Ook de lowtech oplossingen vragen onderzoek: het ene thermo ondergoed is het andere niet. Op lowtechmagazine staat hier een uitgebreid artikel over.

Mijn conclusie is dat ik wel een slimme thermostaat ga aanschaffen, aangezien die mij comfort en besparing op gaat leveren. Dat geldt ook voor spouwmuurisolatie. Thermo ondergoed had ik al. Nu nog de rest van mijn gezin.

De iPad heeft inmiddels zijn weg gevonden in zo’n 700.000 huishoudens in Nederland. Het apparaat leent zich prima voor gaming, internetten en natuurlijk lezen. Door het ontbreken van een toetsenbord is het echter minder geschikt voor het verwerken van mail of gebruik van een tekstverwerker. Het on-screen toetsenbord werkt goed, maar voor de meeste mensen is het niet aantrekkelijk om hier langere teksten op te typen door het ontbreken van tactiele informatie. Ook mis je de helft van het scherm door het toetsenbord en dat beperkt het overzicht. Ik ben een groot fan van de iPad en ik gebruik hem vaak, maar tot nu toe alleen voor het consumeren van content en voor gaming. Tot ik op Technologizer.com het artikel las “How the iPad became my favourite computer”. Door de simpele toevoeging van een bluetooth toetsenbord worden de gebruiksmogelijkheden van de iPad in één keer enorm vergroot. De voordelen zijn voor de hand liggend.

Een los toetsenbord geeft meer gebruiksgemak en daarnaast ben je niet steeds de helft van je scherm kwijt als je wat aan het typen bent. Een ander belangrijk voordeel is de aanwezigheid van cursortoetsen. Die zijn eigenlijk onmisbaar als je wilt navigeren door je tekst, bijvoorbeeld voor het aanbrengen van verbeteringen. Gek genoeg is ook de responsetijd van het toetsenbord iets sneller. In elk geval op mijn ‘oude’ iPad 1.

Artikelen schrijven

Ben je eenmaal in het bezit van een los toetsenbord, dan wordt email verwerken op de iPad ineens wel een aantrekkelijke optie, net zoals het schrijven van teksten. En dan begint het pas echt leuk te worden. Er blijken namelijk ook voor dit soort taken een hoop goede apps te zijn. Bijvoorbeeld voor bloggers. Zo schrijf ik dit artikel met Blogsy. Een gratis wordprocessing app die rechtstreeks publiceert naar je WordPress, Blogger of Posterous blog. Voorzien van Flickr, Picasa en Youtube integratie, zodat je makkelijk plaatjes en filmpjes kan invoegen. Ook Pages van Apple schijnt erg mooi en praktisch te zijn, hoewel ik hier zelf nog geen ervaring mee heb.

Ik heb sinds kort een bluetooth toetsenbord. Ik heb na wat wikken en wegen gekozen voor de Logitech tablet keyboard. Een mooi uitgevoerd bluetooth keyboard op 4 penlight batterijen. Het zit netjes in een hoesje en het hoesje kun je als standaard voor je iPad gebruiken. Andere aantrekkelijke keyboards zijn natuurlijk die van Apple en de Zagg. Allen hebben vrijliggende toetsen, wat de nauwkeurigheid verbetert. Ook hebben ze iPad specifieke functietoetsen. Aansluiten via bluetooth is simpel en intuitief. Na het uitpakken zat ik binnen een minuut te typen.

Gebrek aan aansluitingen?

Zoals de meeste mensen, was ik lange tijd overtuigd van het feit dat de iPad een prachtige informatie en entertainment apparaat is, maar beslist geen laptop. Ik merk nu dat ik mijn mening begin bij te stellen. Natuurlijk is een iPad niet hetzelfde als een laptop. Er zit geen DVD speler in, geen USB aansluiting, de schermgrootte en -resolutie zijn beperkt, genoeg verschillen. Maar hoe storend zijn die eigenlijk? De DVD speler in mijn laptop gebruik ik eigenlijk nauwelijks. De USB aansluiting voornamelijk voor de muis en mijn telefoon op te laden. Op een laptop heb je de mogelijkheid om meerdere vensters naast elkaar te zetten, alleen werkt dat vaak contra-productief, omdat je sneller wordt afgeleid. Het hebben van focus werkt productief, dus hoe minder afleiding hoe beter. Op dit gebied werkt een iPad met je mee. En mocht je toch willen schakelen tussen apps, dubbelklik op de sluit-toets laat je alle actieve apps zien, zodat je snel kunt switchen.

De voordelen van de iPad zijn legio. De iPad is klein, licht en handzaam. De accu gaat heel lang mee. Ik neem inderdaad ook nooit mijn lader mee als ik op pad ben. Er is geen opstarttijd, je zet hem aan en je begint met werken. En hij is leuk om mee te werken. Ik beweer zeker niet dat een ieder zijn laptop moet inruilen voor een iPad met toetsenbord. Of dit handig is hangt af van wat je precies doet met je laptop en je persoonlijke voorkeuren. Maar mensen die veel schrijven nodig ik zeker uit om deze mogelijkheid eens nader te onderzoeken.

De app intrigeerde mij door twee dingen. Ten eerste, het mooie design in de stijl van een echte analoge animation desk. Het andere waren de demo clips die ongelofelijk motiverend zijn om mooie dingen te gaan maken met deze app. Overigens niet in het minst door het aanstekelijke muziekje onder de clips. Zoals ik al zei, ik kan niet echt goed tekenen en al helemaal geen animaties maken, maar na een paar uur had ik toch mijn eerste animatie voor elkaar. Geen grafisch hoogstandje, maar voor mij persoonlijk uitermate bevredigend.

Hoe werkt het? Eigenlijk vrij simpel. Nadat je een nieuwe animatie hebt geopend krijg je een scherm waarop je direct je eerste frame kan tekenen. Met je vinger of met een stylus. Persoonlijk gebruik ik liever een stylus voor tekenen en schrijven omdat ik graag precies zie wat ik doe en dat lukt niet met dikke vingers. Ik gebruik de bamboo stylus. Niet goedkoop maar na enig zoeken voor mij wel de prettigste. Je hebt keuze uit potlood, pen, kwast, etc. Pendikte en opacity is instelbaar. Dat laatste ook voor de eraser. Je hebt de beschikking over 2 layers, wat ik persoonlijk wel mager vind. Daarnaast kan je een separate achtergrond kiezen, wat overigens ook weer een animatie kan zijn. Heb je het eerste frame getekend, dan kun je het nieuwe frame er ‘overheen leggen’, net zoals je twee papier over elkaar heen legt, zodat je het eerste plaatje er doorheen ziet. Je kan natuurlijk afspelen, op volle, halve en kwart snelheid, zodat je je vorderingen kan volgen.

De makers van Animation Desk hebben geprobeerd om de user-experience zo dicht mogelijk bij het echte tekenen met potlood op papier te laten komen. In de praktijk betekent dit, dat potlood en kwast min of meer werken zoals in de analoge wereld. En dat is gaaf, want de ergonomie van de iPad laat het ook toe om bijvoorbeeld op een zonnige dag lekker onder in boom in het park te gaan zitten tekenen. Dat is toch anders dan achter een computer met een tekentablet. Het is eigenlijk net alsof je echt op papier zit te krassen. Ze hebben er ook voor gekozen om de tooling beperkt te houden. Tot en met de vorige versie van de app had je geen mogelijkheid tot kopiëren (behalve dan een volledig frame), slepen, draaien, invoegen van speciale vormen, etc. In de laatste versie hebben ze hiervoor een apart en gepatenteerd tooltje ingebouwd, de stamp tool, wat redelijk werkt. Je kan er stukjes mee kopiëren, draaien, vergroten en verkleinen en cirkels en rechthoeken mee invoegen. Op zich een handige toevoeging, maar het doet eigenlijk wel een beetje af aan de totale ervaring, die je het gevoel geeft bezig te zijn als een echte, ouderwetse tekenfilm animator.

De app heeft een speciale interface voor het beheren van je frames. Kopiëren, verplaatsen en afspelen van frames is hier mogelijk. Als je animatie klaar is kun je hem eenvoudig uploaden naar Youtube of facebook. Er is ook een versie voor de iPhone beschikbaar. De prijs is € 3.99, wat alleszins redelijk is voor de mogelijkheden van de app in combinatie met de prachtige user experience. De app daagt je hoe dan ook uit om je teken- en animatie vaardigheden aan te leren dan wel te verbeteren. Onlangs wonnen ze de ‘Best Tablet App Award of App Next 2011′, die jaarlijks door Business Next Magazine wordt uitgeloofd.

Animation desk is een app voor de echte tekenaar. Als je het leuk vind om te tekenen op papier, dan vind je animation desk waarschijnlijk ook leuk. Als je gewend bent aan het tekenen op de computer, dan is bijvoorbeeld doink een leuk alternatief. Met animation desk kan je animaties maken die je doen denken aan de Disney tekenfilms van vroeger, met Doink maak je animaties die je doen denken aan flash animaties.

[Homehack] Verleng de levensduur van je scheermesje met je voorarm (werkt dat echt? Laat het ons weten!) http://lfhck.nl/iK1g1y ^FM

De meneer in het filmpje, Terry, legt uit hoe je die prachtig fijne Gilette fusion scheermesjes, die heel fijn scheren alleen niet zo lang (een week of 3), eindeloos kan blijven gebruiken en toch een prima scheerervaring kan blijven behouden. Nu ben ik gek op lifehacks die je geld besparen, voornamelijk omdat minder geld minder geld verdienen betekent en dat schept weer meer tijd voor andere leuke dingen, zoals schrijven voor dit blog.

Ik scheer mezelf al jaren met deze mesjes en ik heb inderdaad dezelfde ervaring als Terry. Ze scheren geweldig, maar ze zijn na een week of 3 al weer versleten. Bijkomend nadeel is dat ze behoorlijk prijzig zijn. Dus toen ik dit filmpje zag dacht ik: “Uitproberen!”. Zo gezegd zo gedaan.

Zeven weken geleden ben ik hiermee begonnen. Ik had toen al een mesje dat eigenlijk vervangen moest worden. Ik doe het iets anders dan Terry in zijn filmpje. Telkens wanneer ik mij scheer, ‘slijp’ ik het mesje een keer of 5 over mijn bovenarm (op mijn onderarm zit haar). Wat me direct opviel is dat het mesje, wat eigenlijk al aan vervanging toe was, direct weer goed schoor. En dat is zo gebleven. Ik schat dat ik nu al zo’n week of 10 met hetzelfde mesje scheer en het voelt nog steeds alsof het net uit de verpakking komt.

Het is geen grote besparing, ik schat zo’n € 40,= per jaar. Dat is toch wel weer 2 x naar de film, compleet met popcorn en bier. Leuk! En het kost nauwelijks moeite. Thanks to Terry. En Frank natuurlijk.

Image: Rawich / FreeDigitalPhotos.net

Onlangs was ik bij het GTD seminar van David Allen op Nyenrode. Ik was daar op uitnodiging en ging er eigenlijk alleen heen omdat het me leuk leek om hem een keer in levenden lijve te zien. Want hoewel ik mij zeker geen GTD specialist wil noemen, de theorie was mij duidelijk. Ik werkte ook al enige tijd min of meer volgens zijn methode en had daar wel voordeel bij. Nadeel was dat mijn lijstjes van tijd tot tijd zodanig vervuild raakten, dat ik al een paar keer volledig opnieuw begonnen ben. Daarbij kreeg ik mijn taken wel onder controle, maar door al mijn lijstjes kreeg ik het gevoel dat ik steeds meer te doen kreeg. Mijn eigen verklaring hiervoor was: “GTD is gaaf, maar niet helemaal mijn ding.” Ik had eigenlijk niet verwacht dat het na dit seminar anders zou zijn, maar daar heb ik mij in vergist.

Het leuke van een dergelijk seminar is dat een spreker, die zijn onderwerp totaal beheerst en zeer regelmatig spreekbeurten geeft, op zoek moet gaan naar verdieping. Dat heb je nodig om het interessant voor jezelf te houden en daarmee blijf je ook interessant voor je publiek. En dan krijg je als publiek dus dingen te horen die in de boeken on- of onderbelicht zijn gebleven. Ik heb een paar nieuwe dingen geleerd die dag, die voor mij een wereld van verschil maken.

“The mind can let go of things, only if there is a trusted plan or system”
Ik heb dit vast gelezen in zijn boek, maar er toen niet de waarde aan gehecht die het verdient. Maar toen hij het zei, had hij mijn aandacht wel te pakken. De essentie is dat je jouw GTD systeem voor 100% moet vertrouwen, anders werkt het niet. Het zit hem vooral in het woord vertrouwen. Hoeveel lijstjes je ook hebt, als je er niet op kan vertrouwen dat jouw acties op het juiste moment naar boven komen, blijft het gevoel van onrust, drukte en onmacht bestaan. Dat heeft niets te maken met de hoeveelheid aan taken, maar met het feit dat jouw implementatie van GTD onbetrouwbaar is, of is geworden.

“Your next action should be simple and reachable”
Reden? Omdat er anders acties op je lijstje blijven staan die er nooit van af gaan. En lijstjes die langzaam vol lopen zijn onbetrouwbaar. Het is een van de belangrijkste oorzaken van het ontstaan van wantrouwen ten aanzien van je eigen systeem. Al je taken die je op een actielijstje plaatst, moeten dus simpel en uitvoerbaar zijn. Voorbeeld: in plaats van “Boek schrijven” begin je met “Omslagtekst schrijven” of “Garage opruimen” met “inventariseren spullen” en daarna “lijst maken van wat weg kan” en daarna “dozen kopen”, etc. Op mijn lijstjes stonden na verloop van tijd veel te veel onuitvoerbare taken, die er dus ook niet meer vanaf gingen. Nu maak ik weer netjes simpele en uitvoerbare taken en als ik ze afstreep, bedenk ik de volgende simpele en uitvoerbare taak.

“Your maybe-later-list is NOT your bucket-list”
Deze hangt eigenlijk vrij nauw samen met de vorige, maar was voor mij een echte eye opener. Op je bucket list horen dromen te staan. En die horen daar te staan tot het moment dat je besluit om ze waar te maken en dan pas hoef je ze op te nemen in je GTD systeem. GTD gaat over de dingen waar je mee bezig bent. Over de actualiteit. Pas op het moment dat ik besluit om mijn droom om een reis naar Nieuw Zeeland waar te maken ook werkelijk ga uitvoeren, pas dan ga ik actie ondernemen. Maar ik weet ook dat dit de eerst komende paar jaar niet gaat gebeuren. GTD is voor nu en de komende 3 maanden. Maar niet voor over een jaar, daarover moet je dromen. En het leuke is, dat hoe beter je GTD systeem werkt, hoe meer tijd je hebt om te dromen.

“The Weekly Review is absolutely necessary”
Dit wist ik, maar hechtte er onvoldoende waarde aan. Het feit dat David maar bleef doorhameren op vertrouwen, deed mij inzien dat je dit echt moet doen. Je zorgt er voor dat je systeem betrouwbaar blijft. Je kijkt terug en je kijkt vooruit en je bepaalt je next actions. En als je dit niet met een vaste regelmaat doet (elke week, zelfde dag, zelfde tijd), dan creëer je binnen no-time een systeem waar je niet meer op kan vertrouwen.

Eigenlijk zijn het deze vier inzichten die voor mij het verschil maken tussen een goed en matig werkend GTD systeem. Misschien werkt jouw GTD systeem ook niet helemaal naar wens en helpen ze je ook een stap verder.

Om te beginnen zijn er vele standaard checklists waar je uit kan kiezen, zowel in het Engels als in het Nederlands. De community wordt ingezet om deze checklists op te bouwen. Iedereen kan zijn of haar eigen checklists publiceren. Je kunt de veel gebruikte, de laatste en de checklists van een specifieke persoon snel en gerubriceerd terugvinden.

Je kunt dus kiezen. Zelf een checklist (todo lijst) maken of een bestaande kiezen en die, eventueel na hem zelf te hebben aangepast, gaan gebruiken. Per taak kun je een deadline instellen en herinneringen laten sturen. Eigenlijk is checklist hiermee een combinatie van een checklist en een takenlijst.

Daarnaast heeft Checklist een Open API (Application programming interface). Voor ontwikkelaars van software en webapplicaties is dat interessant. Het houdt namelijk in dat je zelf software kan schrijven die communiceert met Checklist. Zo zou je eigen checklists kunnen integreren in je bestaande site. Het is ook mogelijk dat er mensen zijn zie het leuk vinden om een app voor iPhone of Android te maken. Net als bij Twitter laat de architectuur van het systeem dit toe en dit biedt de mogelijkheid voor allerhande nieuwe en makkelijke sites, apps en tools die gebruik maken van checklist. Of die er ook daadwerkelijk komen is natuurlijk afwachten, maar als ze er komen maken ze het systeem in totaliteit daarmee wel waardevoller. Overigens biedt Remember the Milk deze mogelijkheid ook en er zijn ook (mobile) apps en plugins (voor bijvoorbeeld gmail) te downloaden hiervoor.

Checklist is een dienst zoals we er meer hebben gezien, maar is wel vernieuwend qua opzet. En dat is zeker wat waard!

Voor iedereen die 7 days of inspiration nog niet kent, het is een landelijk initiatief om ons land mooier te maken in de breedste zin van het woord Het is bedacht door Martijn, Nils, Olga en Fanny. Ken je ze nog niet, kijk dan hier even.

7 Days of inspiration wordt verder gedragen door mensen die inzien dat we met z’n allen genoeg hebben. En als we zorgen dat waarvan de een teveel en de ander te weinig heeft op de goede plek terecht komt, we een heleboel kunnen bereiken. Dit heeft geresulteerd in tegen de 100 initiatieven in 28 steden. Inmiddels werken honderden mensen aan gave projecten, allemaal op basis van sociale overwaarde.

7 Days of inspiration is 6 dagen actief en op de 7e dag wordt er uitgerust. De 6 dagen worden respectievelijk ingevuld met de thema’s: onderwijs, zorg, werk, duurzaamheid, versimpelen en voeding. De laatste dag is er om uit te rusten en terug te kijken op al het werk wat er verzet is.

Welke projecten zijn er zoal? Hier een paar voorbeelden:

• One day a dreamschool (onderwijs)
• Compassieloketten (zorg)
• De dag van het thuiswerken (werk)
• Groene PC (duurzaamheid)
• Verkeersbordenterreurbrigade (versimpelen)
• Foodsurfing, kom je bij me eten? (voeding)

En dit zijn nog maar 6 voorbeelden, 1 voor elk thema. Er zijn veel projecten die op een of andere manier dicht tegen het thema lifehacking aanliggen. En dat is ook niet zo vreemd, want Martijn Aslander is zowel bedenker van 7 days als van lifehacking.nl

Geen lifehacking, maar Countryhacking. Lifehacking op grotere schaal. What’s in it for me? zul je je misschien afvragen. Het is een manier om je lifehacker mentaliteit naar een hoger plan te brengen. Als lifehacker genereer je automatisch overwaarde. Als je die waarde aansluit op het netwerk van alle sociale overwaarde in het land voeg je toe aan het netwerk, terwijl je er tegelijkertijd gebruik van kan maken. Vergelijk het maar met ons energienet. Als je een windmolen in je tuin of zonnepanelen op je dak zet, dan voeg je energie toe aan het netwerk. Maar je gebruikt hetzelfde netwerk om energie te verkrijgen.

7 Days of inspiration gaat verder dan een week lang leuke projecten doen. Het is een nieuwe manier om dingen snel voor elkaar te krijgen, zonder de belemmering van geld. Het is een manier om mensen op de been te krijgen en te organiseren zonder organisatie. Je kan er enorm veel van leren en het is gaaf om te doen.