Op twitter las ik dat een collega zzp’er een wanbetaler had, en toch maar de spaarrekening ging plunderen om iets te kopen. Kan gebeuren. En dan is het fijn als je als ZZP’er een spaarrekening hebt. Het riep bij mij een boeiende vraag op. Bijna al mijn klanten betalen binnen een maand, en ik krijg regelmatig binnen een week betaald. Hoe komt dat? Kun je daar invloed op uitoefenen? Wat ligt binnen je macht en wat niet?

Voor ik iets zeg over betalen, begin ik bij het begin. Het op tijd betalen van facturen gaat niet over geld. Natuurlijk er staat altijd een bedrag op. Maar het bedrag zelf of de hoogte is zelden de reden waarom er laat betaald wordt. Betalen gaat over loyaliteit. Wanneer je een opdracht uitvoert geef je iets, en dan is het gewoon dat je wat terug krijgt. Dan is het gewoon dat je dat bedrag krijgt en dat je dat binnen een redelijke termijn krijgt.

Meestal krijg je dat wat je afsprak (waardebepaling vooraf) en soms laat je je klant meer of minder vrij (waardebepaling achteraf). Het tempo van betaald krijgen heeft te maken met twee dingen:

1. Loyaliteit
2. De grootte en ambtelijkheid van het bedrijf waar je voor werkte

.

Wat je jezelf gunt, gun dat een ander ook

Mensen zijn loyaal aan datgene wat hen waarde heeft geleverd. Heb je veel waarde op een goede, nette en zorgvuldige manier geleverd dan komen betalingsproblemen weinig voor. Simpel gezegd:

• Als je vaak te laat kwam, dan is het niet gek als je geld ook te laat komt.
• Hield jij je niet aan de (onuitgesproken) verwachtingen? Dan heb je je klant geleerd dat hij dat ook niet hoeft te doen.
• Heb je meer gegeven dan ze verwacht hadden, dan krijg je vaak ook meer dan je verwachtte (je geld snel op de rekening of er ook nog een cadeau met strik bij).

Wanneer je als zzp’er werkelijk loyaal kunt zijn aan je klant dan zal jouw klant dat ook naar jou zijn. Maar er speelt ook een ander iets een rol. Grote bedrijven en ambtenaren gaan anders met geld om. Die betalen niet hun eigen geld uit. Die betalen andermans/belastinggeld uit en daar horen regels en protocollen en andere afdelingen bij. Daar is dus automatisch de loyaliteit anders.

.

Do’s in het begin

1. Stuur je offerte of opdrachtbevestiging snel. Hier laat je jouw klant weten dat jij weet wat tijd is. (Blijft het daarna stil, bel om te vragen of ze hem ontvangen hebben).
2. Maak een kraakheldere offerte of opdrachtbevestiging. Laat zien dat je de opdracht heel goed begrepen hebt.
3. Zet de betaaltermijn in je voorwaarden.
4. Beantwoord mailtjes snel en vakkundig.
5. Vraag aan je opdrachtgever of ze op tijd betalen. (zegt hij/zij ja dan heb je een belofte, daar kun je iemand later ook weer op aanspreken) Vertel dat je zzp’er bent en of dat je kinderen van je werk eten (alleen als dat waar is natuurlijk).
6. Gebruik Moneybird of andere facturatiesoftware voor je facturen en herinneringen.

.

Do’s als de factuur verstuurd kan worden

1. Zet geen betalingstermijn, maar een uiterste betaaldatum in je factuur (dan hoeft je klant niet te denken/rekenen).
2. Stuur je factuur als dat kan naar degene voor wie je werkte. En laat hem/haar hem naar de juiste afdeling sturen (en soms kan het niet, dan stuur je hem naar de financiële afdeling).
3. Bedank een klant die snel betaalt. Het maakt niet uit hoe, een bos bloemen hoeft niet (mag wel), een mailtje is ook prima. Laat zien dat je dat fijn vindt.
4. Schrijf héél duidelijk op de factuur waar hij voor is. Laat je klant niet moeten zoeken in een stapel offertes.
5. Zorg voor een simpel factuurnummer. (Ik gebruik 2011-.. en begin dan gewoon bij 1).

.

Do’s als de betalingstermijn verstreken is

1. Bel of mail de dag nadat de termijn is verstreken. Soms zijn mensen het gewoon echt vergeten (omdat de cavia dood ging). Jij geeft ze zo de kans het meteen recht te zetten. Vragen om je geld voelt in het begin misschien eng, maar komt juist professioneel over.
2. Stuur je een herinneringsmail? Stuur de factuur dan mee, of zet minstens het factuurnummer, bedrag en je rekeningnummer in je mail. Dan kan iemand het namelijk direct overmaken zonder je gegevens te moeten opzoeken.
3. Luister naar de reden waarom iemand nog niet betaald heeft. Een echt goede reden voel je meteen. Soms is er namelijk sprake van pure overmacht.
4. Als iemand echt niet kan betalen die dag/week, laat diegene dan zelf een betalingsvoorstel doen. Heeft iemand zelf geen voorstel, dan stel ik meestal voor om in termijnen te gaan betalen.

.

Dont’s

1. Je factuur pas twee weken na het afronden van de opdracht versturen. Je vertelt daarmee als het ware tegen je klant dat je het geld ‘toch niet nodig hebt’.
2. Wachten met nabellen/mailen terwijl de betalingstermijn al is verlopen. Dan vertel je je klant dat je het zelf ook niet zo nauw neemt. Waarom zou hij/zij dat dan wel doen? Ik mail/bel op de 17e als de termijn de 16e afliep. Niemand vindt dat erg.
3. Het niet erg vinden als iemand laat betaalt terwijl je dat wel erg vindt. Mensen voelen dat. Wees gewoon eerlijk, jij moet er van eten, als je niet eet ga je dood. Geld is belangrijk.
4. Een betalingstermijn nemen die te lang is. Daar help je niemand mee, maar jij bent wel steeds de klos.
5. Proberen streng te zijn op een toon zoals ouders dat doen. Je opdrachtgever is niet je kind, het is gewoon een volwassene. Als je een belerende toon gaat aanslaan, dan ‘dwing’ je je klant om in of de aanvallende of de slachtoffer rol te stappen.
6. Te veel geld vragen als je slecht werk hebt geleverd. Geheid dat dat lang gaat duren, want dat klopt niet. Neem ook je verlies als je het niet goed deed en de opdracht niet naar behoren of wens uitvoerde.
7. Geen voorwaarden hanteren. Het zijn voor mij niet zozeer juridische dingen, alswel een document waarmee je aangeeft te hebben nagedacht over wat belangrijk voor je is. De meeste bedrijven hebben ze, dat is niet voor niets. Maar meer dan één A4 als zzp’er is al snel overdreven.

Succes!

Foto: Flickr.

Enkele delen uit het voorwoord: ” …nooit, nooit zullen we ons hardop afvragen waarom we zijn zoals we zijn. (…) mannenvriendschappen en vader-zoon relaties gaan zelden zover dat we ook onze persoonlijke ervaringen en gevoelens willen delen. (…) vrouwen weten per definitie veel van elkaar en van zichzelf. (…) in de huidige samenleving hebben we verantwoordelijkheden moeten afstaan aan de technologie en aan vrouwen (…) mannen zijn raadsels. Om zich verderop tot de lezer te richten met de woorden: “beste mede-herenslachtoffers”.

Het voorwoord is ronduit denigrerend en somber op het fatalistische af. Je wordt als man weggezet als de overbodige soort, die niet weet wat hij met zichzelf en zijn gevoelens moet.

De nrc.next schreef een artikel naar aanleiding van het handboek, met als titel: “De moderne man is in de war” Dat artikel was al een stuk vrolijker. Maar ook de nrc.next stelde: de moderne man weet niet hoe hij zijn emoties moet uiten. Is dat wel zo? En is het zo zwart-wit?

De moderne man

Het idee dat mannen geen emoties kunnen uiten, zit in onze cultuur vast als oude kauwgom op een stoeptegel. Het is niet waar dat mannen geen emoties uiten. Niet voor individuele mannen, en ook niet voor de man als soort. Mannen uiten terdege wel emoties. Wanneer je zegt dat mannen geen emoties kunnen uiten, en daarmee suggereert dat vrouwen het wel kunnen, dan veeg je alle emoties op een hoop. Je miskent wat de man goed kan en vrouwen minder goed kunnen. De manier waarop mannen emoties uiten is anders en ze hebben een andere voorkeur binnen de vier.

Er zijn vier primaire emoties: bang, boos, blij, bedroefd.

• Mannen uiten over het algemeen makkelijker boosheid dan vrouwen.
• Mannen kunnen net als vrouwen blij zijn. Kijk eens naar een groep supporters nadat hun club heeft gewonnen.
• Ik ken voldoende mannen die kunnen huilen, ik ken voldoende vrouwen die niet kunnen huilen.
• Ik ken weinig tot geen mannen die kunnen zeggen dat ze bang zijn, ik ken ook weinig vrouwen die dat kunnen.

Emoties niet uiten

Er zijn voor mannen en vrouwen goede redenen om emoties niet te uiten. Ik denk dat het niet voor niets is dat we dat ook kunnen. Dat we die vaardigheid hebben. Omdat het de zaken soms namelijk veel simpeler houdt. Als je emoties niet uit:

• kan niemand je gevoel ontkennen of wegwuiven en dus blijft het ‘intact’. Denk maar aan ouders die tegen je zeiden als kind: “het valt wel mee” als je pijn had, terwijl het helemaal niet meeviel.
• als je emoties niet uit geef je mensen geen argumenten waarmee ze met je in discussie kunnen gaan. Bijvoorbeeld: “Waarom ben je er dan überhaupt aan begonnen als je het niet leuk vindt?”
• als je emoties niet uit: ben je wellicht net als je vader of moeder die dat ook niet deed. Dat geeft een gevoel van erbij horen.

Emoties wel uiten

Er zijn mij twee belangrijke redenen bekend waarom het goed is om emoties wel te uiten:

1. Het wegstoppen van emoties is op korte termijn vermoeiend, en op lange termijn schadelijk voor je psychische en fysieke gemoedsgesteldheid. Veel mensen kunnen niet werkelijk ontspannen, of diep door ademen, omdat hun lijf gewend is om er van alles ‘onder’ te houden. “Mannen huilen niet” is denk ik het meest bekende voorbeeld van het wegstoppen van emoties. En “Meisjes worden niet boos” is er één die in Nederland ook veel voorkomt.
2. Wanneer je je emoties kent kun je ze meenemen in beslissingen. Je kunt iets ‘doorvoelen’. Hierdoor hebben beslissingen een grotere wijsheid in zich, dan wanneer je ze alleen op basis van ervaring, advies of kennis zou nemen.

Emoties voelen en dragen

Om iets te kunnen uiten, moet je:

1. Kunnen voelen wat je voelt. Je moet er vertrouwd mee zijn en je daarin vrij voelen.
2. Kunnen duiden wat je voelt zodat je die ander iets kan laten zien of er woorden aan geven.

Dat vraagt de nodige oefening, zeker als je uit een gezin komt waar emoties als ‘overbodige ballast’ worden gezien. Maar je moet er zeker niet in doorslaan. Een man die denkt dat het louter uiten van al zijn emoties het belangrijkst is, die verzuipt. Die weet niet meer wat wijs is. Die belandt in eindeloze discussies (met vrouwen), wordt door mannen die een duidelijk doel hebben aan de kant gezet omdat ie ‘vertraagt’ met zijn tranen, of kan wanneer hij kwaad is alleen maar klappen uitdelen.

Niet het uiten van de emoties is het belangrijkst, het voelen en dragen van je emoties is dat. Gepast verantwoordelijkheid nemen, door soms wel te uiten en soms niet. Niemand anders ter wereld voelt wat jij voelt. Je gevoelens zijn van jou. Wees er zuinig op.

Dit bericht is ook gepubliceerd op www.jasperjobse.nl. Foto: Bernardo Borghetti Flickr

Tot hier en niet….

Nee zeggen is misschien wel de meest concrete manier waarop je in taal een grens kunt stellen. Het is een woord waarmee je zelfs het bestaan van dingen (ook al bestaan ze wel) kunt ontkennen. De nee is krachtig en groot. Ik vermoed dat hij zo groot is omdat de nee ons zo scherp laat voelen voelen dat wij mensen los van elkaar staan. Dat we allemaal een eigen wil hebben, en dat niemand je kan dwingen iets te doen, voelen of laten. Een nee kan daarom enorm botsen met de wil van iemand anders. En die botsing vindt plaats na dat ene drieletter woord.

Hoe leren we nee zeggen?

“Ik ben twee en ik zeg nee” is de zin die me wellicht het meest is bijgebleven uit de lessen ontwikkelingspsychologie. Als je twee jaar bent ga je met de nee experimenteren. Dit is de levensfase waarin je ontdekt dat je je eigen wil ook in tegengas kunt uiten. Je ontdekt dat je nog meer los kunt staan van je ouders. Je gaat aan de nee ruiken, proeven en hem van alle kanten bekijken. In deze fase kunnen kinderen ook regelmatig nee zeggen tegen dingen die ze wél willen. Niet omdat ze niet willen, maar omdat het experiment belangrijker is. Zo ontdekken ze de uitwerking ervan op hun ouders en alle andere mensen om hen heen.

Als je ouders je nee steeds in hun overwegingen meenemen, en af en toe accepteren, dan ontdek je dat je jouw wil ten uitvoer kunt brengen. Je ontdekt dat je macht hebt om dingen te stoppen, niet te doen, te laten, af te houden. Je leert dat er een relatie is tussen wat jij vanbinnen voelt en wat er buiten je gebeurd. Daarmee bereid je je voor op het volwassen worden.

Het is heel belangrijk dat je ouders je nee horen én serieus nemen. Wanneer je nee zegt en dat kan op dat moment echt niet, dan moeten je ouders doen wat op dat moment belangrijk is. Zij weten beter dan een kind wat veilig of gezond is. Maar… ze móeten af en toe met je nee meegaan. Zo leer je dat er ruimte is voor jouw nee. Je leert letterlijk dat jouw afgrenzen werkt. Je legt dan als kind een koppeling tussen jouw nee, en dat iets buiten je daadwerkelijk niet gebeurt.

Maar zoals altijd met het echte leven, de ideale ontwikkeling staat vooral in de boeken. De meeste van ons hebben geen aardbeienjeugd gehad.

Overtuiging

Wanneer je ouders hebt gehad die jouw nee niet of zelden accepteerden, of er zelfs niet eens naar luisterden. Dan leerde je niet voldoende dat je kunt afgrenzen. Je leerde niet voldoende dat wat je vanbinnen voelt ook in de buitenwereld gebeurt. De twee lijken als het ware los van elkaar te staan.
Wat dan vaak gebeurt is dat kinderen op deze leeftijd een stevig besluit nemen en een overtuiging vormen. Zoals:

• Als ik nee zeg ben ik mensen tot last
• Als ik nee zeg word ik gestraft
• Als ik nee zeg krijg ik wel wat ik wil, maar ze houden niet meer van me
• Als ik nee zeg krijg ik geen knuffels meer

Als een kind zo’n besluit neemt, dan doet hij dat op grond van wat hij het liefste wil hebben, en dat is liefde. Als hij meer liefde krijgt (een vrolijke blik, een glimlach, een knuffel, een verhaaltje voor het slapen, een kus – van vader of moeder of iets als het voorkomen van ruzie) wanneer hij geen nee zegt, dan zal hij zich gaan inhouden. Hij zal zijn eigen wil gaan inslikken. Dat is niet erg als dat even gebeurt. Maar als een kind dat maar lang genoeg doet, dan kan hij als volwassen nog steeds geloven dat:

• Hij mensen tot last is
• Het verboden is nee te zeggen
• De wereld alleen een liefdevolle plek is als je ja zegt
• Je met alle winden mee moet waaien

Zo krijg je volwassenen die dingen niet voor elkaar krijgen omdat ze: er nooit om vragen, geen idee hebben wat ze willen met hun leven (ze hebben tenslotte ‘geen’ eigen wil), burn-out raken omdat ze werk niet weigeren, overspannen raken omdat ze bij elke vereniging die ze vraagt voorzitter worden, zich apparaten door verkopers laten aanpraten die ze niet nodig hebben. En ga zo maar door.

Nu heeft het geen zin om je ouders daar de schuld van te gaan geven. Wat je wel kunt doen is de nee gaan oefenen en kijken of die besluiten die je ooit nam wel kloppen bij iedereen. Je zult er dan achter komen dat er ook mensen rondlopen die dol op een duidelijke nee zijn. Mensen die beseffen dat wie een échte nee kan zeggen, ook een oprechte ja kan produceren. Maar wellicht zul je ook vrienden verliezen, omdat ze je nee niet accepteren. Mensen zoeken elkaar namelijk onbewust ook uit op elkaars overtuigingen.

Ik was ooit bevriend met iemand die steevast 15 min te laat kwam op een afspraak. Nu had ik altijd 15 min eerder met hem kunnen afspreken, maar het was niet mijn probleem. Het was zijn probleem. Ik sprak hem erop aan dat hij steeds te laat kwam. Hij vond dat dat moest kunnen, dat hoorde bij vriendschap. Hij zei dat als ik dat niet kon accepteren dat de vriendschap dan voorbij was. Je begrijpt dat dat die vriendschap ook niet verder kon. Daar ben ik even somber om geweest, en het maakte ruimte voor nieuwe vriendschappen met andere mensen van wie ik leerde dat ze mijn nee wel waarderen.

Hoe zeg je nee?

Cliënten stellen me soms letterlijk de vraag: “Hoe zeg je nee?” Dat vind ik soms ontroerend in zijn eenvoud. Het antwoord is namelijk even simpel als moeilijk. Er is echt maar één manier en dat is het woord NEE uitspreken. Liefst als eerste woord van een zin of als enige woord.

Het adres van de nee

Nee zeggen voelt voor sommige mensen als in het diepe donderen of hun hoofd onder een guillotine leggen. Voor sommige mensen is de nee namelijk verbonden aan afkeur van een hele persoon. Die koppeling bestaat echter niet echt, die hebben ze zelf gelegd (zie de overtuigingen hierboven). Nee zeggen is niet hetzelfde als iemand liefde ontzeggen of zelf liefde (moeten) ontberen.

Als je moeite hebt met nee zeggen, moet je dat diepe in om er achter te komen of dat hoofd er ook daadwerkelijk af gaat. Je moet onderzoeken of er wel altijd afkeur of ontbering volgt op jouw nee. Pas wanneer je ontdekt dat dat niet het geval is, kun je vertrouwd raken met de zonnige kant van de nee. En reken maar dat het daar lekker is. Het uitzicht is er weids, en er hangt een heerlijke eenvoud in de lucht.

Dit artikel is ook gepubliceerd op www.jasperjobse.nl. Foto: Rich Anderson, Flickr

Soms zijn er spullen die zo fijn zijn dat je er iedereen over wilt vertellen. Dit is er ook zo één: de Strida vouwfiets. Ik rijd een Strida sinds twee jaar en wat een lekker ding is het!

De Strida vouwfiets is bedacht door Mark Sanders (UK). Een werktuigbouwkundig ingenieur die al in 1977 stage liep bij Rolls Royce.

In 1983 start Sanders een tweede studie: Industrial Design Engineering aan het Imperial College en the Royal College of Art in London. Omdat hij vindt dat producten niet alleen functioneel maar ook esthetisch en humaan moeten zijn. Voor zijn afstuderen ontwerpt hij in 1984 de Strida.

In 1985 staat de Strida in de Sunday Times. James Marshall leest het artikel en samen met Sanders besluiten ze het ontwerp te gaan perfectioneren en produceren.

Inmiddels is versie 5.2 al op de markt, en heeft ie al veel prijzen gewonnen.

Hij weegt slechts 9,6 kg! Hij heeft geen metalen delen die kunnen roesten. Bijna alles is gelakt aluminium of kunststof. Er zit geen ketting op (die hoef je dus ook niet te tillen) maar een Kevlar versterkte V-snaar. Je broek kan dus nooit vies worden! En de achterbank van een auto ook niet als je je fiets erop gooit. Het in en uitvouwen kost je na wat oefenen slechts 5 seconden. En hij is erg mooi, en in veel kleuren leverbaar.

Hoe fiets hij?

De eerste meters die ik erop mocht fietsen lukte het me niet om overeind te blijven zonder steeds mijn voeten aan de grond te zetten. Dat komt omdat het scharnierpunt van het stuur niet zoals bij een gewone fiets vóór je zit, maar letterlijk tussen je benen. Een kleine beweging met het stuur zorgt direct voor een scherpe bocht. Dat was wennen. Maar mocht je nu denken dat dat lastig is, nee integendeel. Na 2 minuten had ik het onder de knie, en toen werd het pas echt leuk! Want doordat kleine bewegingen een groter effect hebben is deze fiets ongelooflijk wendbaar. Je bent bijna net zo wendbaar als een voetganger, maar wel 10x sneller.

De nieuwste versie heeft schijfremmen. Dat leek mij eerst hopeloos overdreven op zo’n licht fietsje. Dat had ik mis. Wat een genot zijn die dingen! Je staat binnen een meter stil bij gewone snelheid, en binnen 2 tot 3 meter als je flink op de pedalen zit. Dat maakt dat de Strida ook veilig is. In de grote steden zoef je door het verkeer en waneer er iets op je pad komt sta je binnen no-time stil. Wel even opletten dat je harder in de achterrem knijpt dan de voorrem want over de kop kukelen met 9,6 kg is zo gebeurd.

In het begin mistte ik versnellingen op de Strida. Mijn woonplaats heeft stevige bulten en daar leek het dat ik ze nodig zou hebben. Echter met zijn 9,6 kg is de fiets zo licht dat je hem gemakkelijk iedere bult optrapt. Ik bleek ze niet nodig te hebben. Ik heb een gewone fiets staan met 3 versnellingen en toch neem ik liever de Strida als ik de bult op moet. Mocht je wel versnellingen willen dan kan dat. Er is een tweeversnelling variant.

Het vouwen van de Strida is op zijn zachtst gezegd vernuftig. Ik doe het inmiddels in 5 sec. De wielen zijn enkelvoudig opgehangen (ook erg handig bij het vervangen van een bandje), en voorzien van twee magneten. Wanneer je het voor en achterwiel bij elkaar brengt, klikken ze gewoonweg vast. En stevig ook want de magneten zijn beweegbaar en zitten dus altijd goed. Dan duw je de derde buis tegen de andere twee en die klemt zichzelf vast. Het opvouwen van het stuur doe je door een hendeltje over te halen en twee palletjes in te drukken. En de pedalen klap je met een beweging plat. Dit opvouwen is iets dat je moet leren, er zit een logische volgorde in en die moet je even onder de knie krijgen. Heb je die eenmaal onder de knie dan kun je het bijna blind. Je moet er trouwens niet teveel bezwaar tegen hebben dat je op een vol NS perron veel bekijks trekt bij het in- en uitvouwen. Dat hoort erbij met zo’n blits fietsje.

Feiten

• Gewicht 9,6 kg
• Diameter wielen 40 cm (16 inch)
• Voor personen tot 110 kg
• Alle kabels zitten in het frame
• Standaard geleverd met LED verlichting
• Afmetingen gevouwen: 114cm x 51cm x 23cm
• Voor lichaamslengtes van 163cm tot 193 cm (daarboven met ‘bend steer kit’)
• De Strida mini is er voor lengtes van 140cm tot 162 cm
• Compleet gemonteerd geleverd, dus direct fietsen

Het zadel is in hoogte verstelbaar. Heb je lange benen? Dan is er de bend steer kit voor € 29,95. Die zorgt voor meer ruimte voor je knieën. Er is ook een aluminium bagagedrager los verkrijgbaar wanneer je een wat zwaardere tas achterop wilt kunnen binden.

Bijna alle onderdelen kun je op internet los bestellen, dus je kunt het onderhoud desgewenst helemaal zelf doen.

Hij combineert goed met de NS en past in bijna alle treinen onder de banken. En je legt hem makkelijk in de achterbak van je auto, dan maakt het niet meer uit waar je parkeert, je pakt de fiets en bent zo daar waar je zijn moet.

Kost ie?

Een nieuwe Strida kost € 478,- (incl btw). Wil je de variant met twee versnelling dan moet je wat dieper in de buidel  € 849,- (incl btw).
Ben je klein van postuur? Of zoek je een vouwfiets voor je kinderen? Kijk dan naar de Strida mini. Die kost € 449,- (incl btw).

De Strida wordt inmiddels af en toe tweedehands op marktplaats.nl aangeboden. Dat scheelt soms fijn in prijs met een nieuwe. Kijk wel goed of de banden niet te veel versleten zijn en welke versie je koopt (de 1 en 2.x versie had kunststof wielen en die schijnen licht te zwabberen).

Namaak of prima alternatief?

Er is een vouwfiets op de markt die vreselijk veel op de Strida lijkt, de Squeeze. Het is daarbij alsof de Strida gewoon onder een andere merknaam aangeboden wordt. Maar de onderdelen zijn anders. De schijfremmen zijn bijvoorbeeld anders gevormd en de wielen zijn van metaal i.p.v. aluminium. Hoe het verband met de Strida nu precies zit kan ik niet achterhalen. Dit is wat Squeeze zelf in zijn Algemene Voorwaarden zegt: “Squeeze maakt in geen geval gebruik van de naam van Strida en pretendeert in geen geval Strida te zijn of te vervangen.” Op de veelgestelde vragen pagina kun je er ook nog iets over lezen. De Squeeze kost € 349,-.

Andere vouwfietsen

Er is een lichtere vouwfiets dan de Strida. De A-bike met 5,8 kg. Maar persoonlijk vind ik niet dat je de A-bike een echte fiets kunt noemen. De A-bike heeft wieltjes van ongeveer 15 cm doorsnede. Dat maakt dat de A-bike veel moeite heeft met klinkers en hobbels. In veel reviews wordt over de A-bike gezegd dat je er moeilijk meer dan een kilometer op kunt rijden en dat gewoon rechtuit fietsen al lastig is (kleine wielen maken weinig centrifugaal krachten en geven dus ook weinig stabiliteit). Met de Strida daarentegen kun je prima 15 kilometer fietsen. De A-bike kost € 299,-.

De Brompton is een veel verkochte vouwfiets die klein op te vouwen is (55cm x 25cm x 57cm, kleiner dan de Strida dus), en tot 6 versnellingen leverbaar is. Hij is van metaal en dus zwaarder dan de Strida (11,5 tot 12,5 kg). De prijs is ruim. De goedkoopste kost € 898,- (incl btw)(zonder bagagedrager en verlichting). Met zes versnellingen kost de Brompton € 980,- (incl btw). Hij wordt veel tweedehands aangeboden.

Er zijn veel merken vouwfietsen, die hebben allemaal zo hun voors en tegens. Daar ik alleen de Strida veel heb gebruikt onthoud ik me verder van vergelijking. Heb je een ander soort vouwfiets waar je enthousiast over bent? Deel hieronder je reactie.

Lange tijd wilde ik een auto. Ik had ontdekt dat het type dat mij boeide stukken goedkoper was dan ik bevroedde. Het leek me leuk zo’n mooie auto te bezitten, naar mensen toe te gaan, droog te blijven met regen (iets wat me op de fiets vaak slecht lukt). En ik fantaseerde over al het andere dat je maar kunt bedenken bij het bezitten van een mooie glimmende auto. Och, wat zou ik trots zijn!

We zijn een ruim jaar verder en nu moet ik er niet aan denken om een auto te bezitten. Dat is van het ene uiterste naar het andere. Hoe dat zo komt? Denkend aan Brad Pitt, realiseerde ik me dat wij mensen helemaal geen spullen bezitten. We zijn juridische taal met spreektaal gaan verwarren. Wij bezitten niets. De spullen bezitten jou.

Wanneer mijn mooie auto voor de deur zou staan, dan moet ik ervoor zorgen dat hij verzekerd is, ik moet hem aanschaffen, ik moet hem volgooien met benzine, en als een onverlaat er ‘s nachts een deuk in rijdt moet ik de waardedaling verduren of de deuk laten herstellen. En die auto? Die staat daar en vindt er geen ene mallemoer van. Hij hoeft niets te doen, alleen maar te staan. Hij bezit mij. Dat wil zeggen, hij bezit mijn tijd, mijn geld, en mijn aandacht. En daar hoeft hij niets voor te doen.

Dus ben je van plan om binnenkort nog iets te kopen. Lees dan dit artikel nog een keer. Je hebt je vrijheid nu nog, en je kunt er ook voor kiezen die te houden.

Ik begin met een verhaaltje:

Ergens in een grote oceaan liggen twee eilanden die exact gelijk aan elkaar zijn. Beide zijn rond en liggen 30 meter boven zeeniveau. Rondom hebben ze een steile kustwand die loodrecht de zee inloopt. Wanneer je waar dan ook op het eiland staat zie je de kust niet, overal gaat het groene gras direct over in zee of lucht. Naar boven of beneden klimmen kan niet, zo stijl is de kust. Desondanks is het goed toeven op de zonnige eilanden.

Op beide eilanden staat een huisje in het midden. Een schattig eengezinswoninkje. In het ene huisje woont Liesje (6 jr) met haar ouders en op het andere eiland woont Loesje (6 jr) met haar ouders. Zowel de ouders van Loesje als Liesje willen niet dat hun dochtertje ooit van die steile kust zal vallen, daarvoor houden ze simpelweg te veel van hun dochter. Ze beseffen echter allebei dat het goed is als hun dochter naar buiten kan, het is tenslotte vaak mooi weer op het eiland en er valt veel te ontdekken als je 6 bent.

De ouders van Liesje lossen het probleem op door rondom het huis een hek te plaatsen waar Liesje niet overheen kan. Liesje mag vrij rondlopen binnen het hek en wanneer het avondeten klaar is dan roepen ze haar en komt ze naar binnen.
De ouders van Loesje doen het anders, ze vertellen haar dat ze niet te ver bij het huis vandaan mag omdat ze anders van de kust valt, en daarna mag ze naar buiten. Ook als de ouders van Loesje gaan eten dan roepen ze ook en wachten ze tot ze komt.

Welke ouders zou jij het liefst hebben?

Vrijheid en veiligheid

Met vrijheid komt er altijd iets anders om de hoek kijken: bemoeienis. Veiligheid creëer je meestal samen, door je met anderen te bemoeien. En dat lijkt die veiligheid een beetje te bijten. De waarde van vrijheid neemt af als de onveiligheid toeneemt.

De Britse filosoof Isaiah Berlin (1909-1997), onderscheidde 2 soorten vrijheid:

1. Negatieve vrijheid (vrij zijn van …)
- De afwezigheid van bemoeienis.
- Het ontbreken van obstakels, dwang, overheersing en verboden.

Negatieve vrijheid wordt dus gedefinieerd door wat er afwezig is.

2. Positieve vrijheid (vrij zijn om …)
- Je eigen weg kunnen kiezen.
- Kiezen voor het wenselijke.
- Het hebben van gewetensvrijheid.

Positieve vrijheid wordt dus gedefinieerd door wat er mogelijk is.

Liesje en Loesje

Op het eiland heeft Liesje binnen het hek de grootste negatieve vrijheid. Maar dat hek staat er wel. Heeft Loesje dan de grootste negatieve vrijheid? Ook Loesje is niet vrij van bemoeienis. Haar ouders hebben haar een boodschap in de vorm van een innerlijkhekgeprobeerd mee gegeven. Een boodschap die iemand van 6 jaar echter niet kan overzien, en die een volwassen persoon ook niet kan overzien wanneer hij de kust nog nooit heeft gezien. Er is dus een verbod op een onbekend iets.

Loesje moet dus naar de kust om te weten waar de kust en het gevaar over gaan. Omdat ze niet weet waar de grens ligt. Loesje heeft dus zoveel negatieve en positieve vrijheid dat dat de bescherming weg is. Ze is vogelvrij. Kiest ze voor ontdekken dan gaat ze naar de kust, kiest ze voor lijfsbehoud dan blijft ze krijten op de stoep van het huisje.

-

Van de redactie: “Jammer voor Lies en Loes, dat de schrijver van het verhaal de meisjes niet even hand in hand tussen papa en mama laat kijken bij de kust. Die vrijheid heeft hij helaas niet genomen”.

Meer lezen over vrijheid en bemoeienis? In dit prachtige artikel gaat Rob Wijnberg (filosoof en schrijver voor o.a. nrcnext) in op de verschillen in vrijheidsbeleving van Republikeinen en Democraten in Amerika.

Van de ene persoon krijg je energie, en de andere persoon kost energie. Bij de één voel je je fitter na afloop, bij de ander ben je bekaf. De één is een motortje voor je de ander een putje. Daar is niets mis mee. En het gebeurt. Dus daar mag je je best bewust van te zijn. Doe je er niets mee en omring je je met mensen die je veel energie kosten (zoals een vervelende baan met dito collega’s), dan loop je op termijn zelfs kans op een burn-out of overspannenheid.

Of je energie krijgt in contact met iemand hangt van het soort contact af dat je hebt met iemand. Grofweg zou je kunnen zeggen dat er vijf pijlers in het contact met mensen zijn:

Verbaal

Hoe praat je met de ander? Ontwikkel je samen ‘taal’? Ontstaan er woorden/zinnen die veel betekenis hebben? Voelt het prettig om je verbaal naar elkaar te uiten? Durft de ander ook echt aanwezig te zijn in een gesprek? Durf je complimenten te geven? Kun je complimenten echt aannemen? Krijg je de ruimte om jezelf te uiten? Kortom: met elkaar een goed gesprek kunnen hebben, dingen durven benoemen, en dat van elkaar kunnen waarderen.

- Goed verbaal contact zorgt ervoor dat je je begrepen voelt.

Non-Verbaal

Durf je de ander aan te raken? Hoe groet je de ander (vooral verbaal of ook non-verbaal)? Durf je te spelen met elkaar? Een aai over elkaars bol, knuffelen, duwen, tikken, hand op elkaars schouder? Voelt het prettig? Ontstaan er rituelen om dit non-verbale heen? Juist door de non-verbale communicatie krijg je een sterke emotionele binding met elkaar. Het versterkt relaties zowel zakelijk als vriendschappelijk. Als je elkaar goed aanvoelt op non-verbaal niveau en weet wat er kan, voelt het goed.

- Goed non-verbaal contact zorgt ervoor dat je je veilig kunt voelen.

Integriteit

Handel en uit je, naar wat je denkt, voelt of wilt? Of houd je je in? Jezelf inhouden kost bijna altijd meer energie dan je uiten. Je kunt je bijvoorbeeld afvragen of je je laat leiden door maatschappelijke beperkingen. Of mogen gedachten komen en gaan zoals ze zich in het contact vormen? Wat in contact heel prettig is, is dat je niet steeds hoeft te raden wat de ander wil of vindt.

- Integer contact zorgt dat je je vertrouwd voelt.

Achtergrond en karakter

Elkaar leren kennen als er oprechte interesse voor elkaar is, is erg leuk. Heeft iemand een natuurlijk verlangen tot rust of juist tot gezelligheid? Denkt iemand: problemen-moeten-er-zijn of denkt iemand aanpakken-en-oplossen? Er zijn veel verschillen in hoe mensen denken, zijn opgegroeid en zich hebben ontwikkeld. Dat van elkaar weten creëert begrip. Is iemand bijvoorbeeld opgegroeid in een ontwricht gezin? Was het thuis competitief? Of draaide het juist om samenwerken? Was je alleen of had je broertjes en zusjes? Heb je veel tijd alleen doorgebracht of waren je ouders er veel om je te vertroetelen? Het heeft bepaald wie je bent geworden.

- Veel van elkaar weten zorgt ervoor dat je je met je achtergrond geaccepteerd kunt voelen.

Balans

In contact zijn er verschillende balansen. Zoals die van geven en nemen, doen en laten, uitnodigen en uitgenodigd worden, trakteren en getrakteerd worden. Zo is het bijvoorbeeld prettig als er weinig mismatch is in de behoefte aan contactfrequentie. Je kunt soms weken intensief met elkaar contact hebben en elkaar ook zo weer een week niet spreken/zien. Is het dan ok als je elkaar weer ziet, ook al zat er een ‘gat’ in jullie contact? Dat gaat op voor fysiek contact, maar ook voor sms, msn, twitter en e-mail. Makkelijk veel bij elkaar kunnen zijn, maar ook zonder elkaar kunnen (hoewel je elkaar dan natuurlijk best kan missen) is geweldig. Het zorgt ervoor dat je je geen zorgen hoeft te maken over aandacht en tijd aan iemand geven.

- Een goede balans zorgt ervoor dat je het contact als ongedwongen ervaart.

Kortom

Fijn contact gaat over jezelf zijn en de ander zien voor wie hij is. Elkaar ruimte geven, maar ook naast iemand kunnen staan. Luisteren en ook kunnen confronteren, na het luisteren. Maar ook fouten kunnen toegeven en excuses kunnen geven en aanvaarden. Goed contact gaat niet om perfectie, maar om waardering en balans. Dit soort contacten geven energie. Aan beide kanten. Het is een 1 + 1 = 3 situatie.

• Kun je voldoende jezelf zijn?
• Wil je elkaars taal spreken?
• Mag je van elkaar leren?
• Kun je elkaar vertrouwen?
• Kun je samen plezier hebben?
• Mag je elkaar aanraken?
• Kan het ook wel eens stil zijn?
• Wordt er naar je geluisterd?
• Is het ook goed als je even niets van je laat horen?
• Mag je wel eens iets fout doen? En mag je het daarna rechtzetten?

Welke drie of vier van de bovenstaande zaken zijn nu echt belangrijk voor je? Kom je bijvoorbeeld tot de conclusie dat je: ongedwongen contact met mensen wilt hebben, waar je je vertrouwd, begrepen, veilig en geaccepteerd voelt? Met als randvoorwaarde dat je in dat contact rustig kan worden of juist energie kan krijgen?  En wil je je geborgen voelen, of nu juist uitgedaagd?

Ernaar handelen

Wanneer je weet wat belangrijk voor je is, kun je ernaar gaan handelen. Je kunt gaan kijken wie energie kost en wie energie geeft.

Pak twee A4′tjes en een pen.

Stap 1:
Maak twee kolommen: links schrijf je de namen van personen van wie je energie krijgt (de motortjes). Rechts zet je de mensen die energie kosten (de putjes). Denk aan je werk, sport, je familie, vrienden, buren, studie, een cursus die je doet enz. enz. Sorteer op je gevoel. Je gevoel is veel betrouwbaarder dan je hoofd.

(Schrik niet als je geliefde in de rechter kolom beland. Vroeger of later was je daar toch wel achter gekomen, en wellicht is het nu nog niet te laat voor een goed gesprek).

Stap 2:
Maak op het andere A4′tje drie kolommen:
1e kolom: Meer gaan zien:
2e kolom: Minder gaan zien:
3e kolom: Helemaal niet meer zien:

Wanneer je klaar bent… dan scheur je de laatste kolom van je papiertje af (als het goed is lucht dat al op), en stop je hem in de prullenbak.

Als je dit gedaan hebt hoef je nu NIETS meer te doen. Mijn ervaring is dat als mensen voldoende duidelijk hebben wat werkt en wat niet werkt, dat ze daarna niet meer op de oude voet verder kunnen. Dus observeer jezelf de komende weken maar eens. En kijk wie je meer opzoekt en bij wie je (bij wijze van spreken) de telefoon niet meer opneemt.

En dan als laatste nog even dit. Stond er een (schoon)moeder/vader, broer of zus in kolom drie? Schrijf deze alsnog bij kolom twee.  Je zult het er namelijk mee moeten doen. Of je wilt of niet. Bedenk je maar dat ze jou of die leuke vriend of vriendin van je op de wereld hebben gezet. Dat hebben ze niet onverdienstelijk gedaan. Anders was jij en je partner er nu niet.

-

Met dank aan co-auteur Abdul-Rahman Advany van Social Imagineers. En aan Martijn Aslander (mede auteur lifehacking.nl) voor de ‘putjes en motortjes’ metafoor.

.

Op het magnetenrekje passen maar drie sleutelbossen. Ben je huisjesmelker of grootgrondbezitter, dan is de tweede optie wellicht beter. Een sleutelgleuf voor heel veel sleutels.

Als derde een buitenopberger. Een geheime steen. Voor mensen die heel erg veel vertrouwen in de medemens hebben, of geloven dat inbrekers niet meer onder de mat steen kijken.

Wil je ook zo’n rekje thuis of steen in de tuin? Google dan even op:

1: Umbra Magnetter
2: Blomus Sleutelbord
3: Rock Outdoor Keyholder of Key Rock

Er is iets dat wel echt werkt in het bewaren van je wijnen, iets dat verdomd simpel is en geschikt voor rood, rosé en wit. Dat niet iemand daar eerder op kwam (zelfs de vinoloog die ik erover sprak had het niet eerder geprobeerd).

Ga naar je supermarkt en koop twee vreselijk goedkope 0,25 liter flesjes wijn van glas met een schroefdop. Giet die thuis door de gootsteen of drink ze op (soms is het een simpel wijntje, vaak ronduit waterig) spoel de flesjes om met koud water en bewaar de doppen. Trek nu je Chateauneuf du Pape voor die avond open en giet beide flesjes bomvol. Zo vol dat er een bolletje wijn bovenop op het flesje staat.

Schroef nu de dop erop (als het goed is komt er een beetje wijn onder de dop vandaan). Spoel de buitenkant even af en droog het flesje. Doe dat nog een keer en je hebt twee flesjes wijn écht zonder zuurstof, want daar was geen plek meer voor.

Deze twee flesjes kun je gerust een week bewaren. Zet je ze in de koelkast dan kun je die tijd nog langer rekken. Wanneer je dit vaker doet, gooi de flesjes dan niet in een sopje (vol bacteriën), maar spoel zo om met heet water.

En dan rest je nu verder niets dan de overige 0,25 liter uit de originele fles direct op te maken

Veel plezier!