Ergens tussen mijn 18e en mijn 20e kreeg ik mijn eerste visitekaartje. En jarenlang deed ik die braaf in mapjes en schreef ik de telefoonnummers en namen braaf over in mijn toen nog succes-agenda. Later werd die stapel kaartjes groter en was ik overgestapt op een palm-pilot. Vanaf dat moment voerde ik de kaartjes met de hand in in Outlook, om ze te synchroniseren in mijn Palmtop. Best omslachtig als je wekelijks een hoop kaartjes ontvangt.
Er zijn veel manieren om met kaartjes om te gaan. Maar ze zijn wel de poort naar je sociale kapitaal en naar je weak-ties die van onschatbare waarde kunnen zijn in een netwerksamenleving. Sinds kort heb ik mijn workflow weer wat verbeterd:
- Ik scan de ontvangen kaartjes met DEZE scanner
- Ik importeer ze in Evernote
- Ik tag de kaartjes met ‘wachten-op‘ en verstuur ze per mail aan mensen die op Twitter aangegeven hadden dat ze tijd hadden om ze handmatig over te tikken en als Vcard naar me te mailen
- Ik vraag aan die mensen waar ik ze blij mee kan maken (veelal studenten die tijd hebben voor miniklusjes) en geef ze mijn eeuwige dank en toegang tot mijn netwerk.
- Ik sleep de kaartjes naar het Adresboek van mijn Mac, en voorzie ze van mijn eerder beschreven Adresboek-hack
- Eens per maand match ik middels een slimme map in adresboek de nieuwe kaartjes met Linkedin, en verstuur ik een leuk mailtje met wat tips en trucs over het slimmer gebruik van LinkedIn.
Een aantal jaren terug dacht ik nog dat digitale kaartjes prima waren en dat ik de papieren kaartjes niet meer nodig had. In een onbezonnen bui heb ik ze allemaal weggegooit. Stom van me.
Sinds anderhalf jaar bewaar ik mijn visitekaartjes in een ordner, in insteekhoezen die je bij de meeste kantoorspullenwinkels kan krijgen. Elke week blader ik door die mappen, en merk dat ik op een heel andere manier accociaties maak met alles wat ik op dat moment aan het doen ben. Soms weet je domweg niet wie je allemaal ontmoet hebt en wie van waarde kan zijn voor een op dat moment relevant vraagstuk. Op die manier krijg ik nieuwe ideeën en onverwachte oplossingen die ik niet gehad zou hebben als door een digitale lijst was gaan scrollen.
Niet weggooien dus!
Martijn Aslander
Ik schoon zo nu en dan mijn visitekaartjes voorraad op. Gooi ze gewoon weg. Na verloop van tijd vergeet je de persoon/het gezicht bij het kaartje. Vanaf dan is de waarde van het kaartje wat mij betreft verdwenen. Dat geldt overigens ook voor LinkedIn connecties (zonder foto).
Als ik een specifiek type persoon nodig ben bij een specifieke organisatie/bedrijf bel ik het algemene nummer, zeg wat ik wil en wordt doorverbonden met een persoon die ik zoek. Voilà.
Overigens krijgen mensen tegenwoordig de meest ingewikkelde zelfbedachte Engelse functienamen. Soms begrijp ik later niet eens meer wat die persoon doet.