Ordenen, sorteren, categoriseren of tegenwoordig ‘taggen’ of ‘labelen’, het blijft een problematische kwestie. Want vroeger of later krijgt ieder systeem het karakter van een bos waarin je de bomen niet meer ziet. Wat moeten we daar toch mee?
De gangbare oplossing is: opsplitsen. Als je onder een categorie / label/ tag teveel elementen hebt toegevoegd zijn er altijd wel subcategorieën te vinden waaronder ze verder te ordenen zijn.
Maar je kunt ook te veel subcategorieën hebben. Kortom waar ligt de grens?
Pas het systeem aan aan de menselijke mogelijkheden en beperkingen. In dit verband is het leuk om te weten dat mensen een kortetermijngeheugen hebben waar 7 dingen tegelijk onthouden kunnen worden (gemiddeld). Hoe kunnen we daar nu eens gebruik van maken?
Opsplitsen van een categorie is prima, maar begin er pas mee als deze meer dan 7 elementen bevat. Want daarna begint het onoverzichtelijk te worden.
Dat geldt ook voor de subcategorieën. Laat het systeem zo groeien.
Realiseer je daarbij dat het niet snel overladen zal worden. In 7 subcategorieën van elk 7 elementen kun je erin totaal 49 (dus ongeveer 50) kwijt. Na 7 opsplitsingen zijn dat er 7×7x7×7x7×7x7=823 543, dat is bijna 1 miljoen*. En wie heeft er nu 1 000 000 postzegels of iets dergelijks?
Maar omdat de ‘weg er naar toe’ uit 7 stappen bestaat kunnen we al die miljoen nog steeds vinden, ondanks onze beperkte vermogens.
Als dat geen geheugensteun is…
Greald Henstra
Briljant