Een van de taken die je als ouder hebt is je kind het verschil leren tussen goed en kwaad. Vaak kan je dit oplossen door gesprekken, uitleg, een positieve draai geven aan een situatie of andere interventies. Maar soms is de grens bereikt en verdient je kind straf. Het grootste leereffect bereik je, naar mijn mening, door een straf te verzinnen die aansluit bij het negatieve gedrag dat je wilt afleren.
Een paar voorbeelden:
Huisarrest kan passend zijn als je kind structureel te laat komt, of buiten de deur rotzooi schopt. Dan kan je de koppeling leggen naar de verantwoordelijkheid die het kind blijkbaar nog niet aan kan.
Voor pubers die experimenteren met drugs kan het een idee zijn om samen een dagje mee te lopen bij een daklozenopvang, of een bezoekje te brengen aan de methadonpost. Niet om aapjes te kijken, wel om gevolgen van verslaving te zien.
Als je kind (expres) iets van een ander kapot heeft gemaakt is het vanzelfsprekend dat het z’n excuses aanbiedt aan de gedupeerde. Om het persoonlijker te maken kan je kind bijvoorbeeld een klusje doen voor diegene, een kunstwerk maken of iets anders waardoor het zich bewuster wordt van de waarde die spullen voor anderen kunnen hebben.
Mocht je kind echt nooit huiswerk willen maken dan is het een idee om inzichtelijk te maken wat de gevolgen zijn van “drop out” worden. Veel drop outs komen uiteindelijk wel goed terecht, maar het is wel een harde leerschool. De vader van @stefan nam hem bijvoorbeeld mee naar een kippenslachterij. Je kan het ook dichter bij huis zoeken en je kind bijvoorbeeld meer klusjes in huis laten doen dan normaal, onder het motto: wie geen huiswerk hoeft te maken kan dus gewoon “werken voor de kost”
Ik zie uit naar de reacties die ingaan op “Passend Straffen” Hoe denk je er over? Misschien merk je zelf dat je kind het meeste baad heeft bij consequent dezelfde reactie op “ongewenste” situaties. Of merk je juist dat je kind veel leert van creatieve oplossingen? Natuurlijk zijn ook andere voorbeelden meer dan welkom!
Als je kind anderen pest of agressief is naar anderen dan zou je bijvoorbeeld het emoto-experiment doen. Dr. Emoto heeft aangetoond dat water wordt beïnvloed door de omgeving. Aangezien wij als mensen ook voor meer dan 80% uit water bestaan, kan je met dit experiment laten zien welk effecten woorden kunnen hebben op een ander… Meer informatie over dit experiment kan je vinden op de site van Esther van Benthem, en hier vindt je een interview dat Esther had met Dr. Emoto.
Nu een korte uitleg. Stel je hebt 2 potjes water. Tegen het ene potje spreek je elke dag een paar lieve woorden, het andere potje vervloek je elke dag een paar keer. Na verloop van tijd vormt het eerste potje de prachtigste waterkristallen (onder de microscoop te zien) het tweede potje vormt “chaosmoleculen” en kan zelfs gaan rotten… De koppeling naar pestgedrag is dan heel makkelijk gemaakt…




oké in het kader van ‘we zakken af naar ouders-van-nu-nivo’
Onze dochters heb ik ook maar 1 keer laten grijpen in een kaars omdat ze daar niet mee wilden stoppen (2 jaar oud) en tegelijk HEET gezegd….
Nooit meer problemen mee gehad. Als ze maar naar iets kijken waarvan ze het flauwe vermoeden hebben dat het heet is kijken ze naar mij en vragen: heet?
Mijn verstandelijk gehandicapte dochtertje van 10 zat tot vervelens toe steeds tegen haar zusje van 13 te zeggen “Jij moet dat doen, jij moet alles doen, jij bent mijn slaafje”.
Ik was het zo zat, niets hielp, ondanks haar beperking weet ze donders goed wat pesten is. Ik haalde uit de keuken de pot met bonen, deed er wat in een schaaltje en vertelde dat zij nu eens het slaafje is en nu voor straf bonen moest tellen, 10 minuten lang heb ik ze bonen 3 bij 3 laten leggen.
Nu durft ze het niet meer te zeggen, veel te bang dat ze zelf het slaafje is en bonen moet tellen!
Ik heb twee dochters, 10 en 6 zijn ze nu; ze gaan nu eindelijk een beetje leuk met elkaar om, maar toen dat nog niet zo was… Wat ik ook probeerde te zeggen om ze ervan te overtuigen om maar lief tegen elkaar te doen, niks hielp! Uiteindelijk hielp het volgende als een trein: Zet ze tegenover elkaar met de opdracht om NIET te gaan lachen… elke keer was het binnen de minuut weer gegiechel wat de klok sloeg…