@ Frank: E-motie, in beweging. Wat woorden op zich zelf al niet kunnen zeggen. Iets om te onthouden!

Ik vind het in het algemeen merkwaardig dat we zoveel labels hebben voor negatieve (niet-prettige) emoties en zo weinig voor positieve (prettige) emoties. Neemt niet weg dat de link van de drie niet-prettige emoties met de tijd iets was wat ik me niet eerder had gerealiseerd, en wel vind kloppen. Leuk om eens wat anders te lezen hier.

Boos, bedroefd of andere emoties kunnen ook ontstaan in het nu, denkende over de toekomst. Maar bang kan ook iets zijn uit het verleden. Het interessante aan dit is hoe onze mind een en ander verwerkt.

Hoe ontstaat bijvoorbeeld angst. We willen iets gaan ondernemen, laten we een boottocht nemen. Daar maken we een plaatje van (visueel), zeggen iets tegen ons zelf (‘als we maar niet zinken’) en krijgen daar een gevoel bij (kramp misschien). Het plaatje en wat we zeggen tegen onszelf kan een resultaat zijn uit het verleden. Vroeger misschien in het water gevallen.

Het mooie is, is dat de kwaliteit van de plaatjes in ons hoofd een groot deel van de emotie veroorzaakt. Maar ook de toon waarop we iets tegen onszelf zeggen. Vaak is een ‘BLIJ’ plaatje groot, in kleur en met bewegende beelden. Een ‘BANG’ plaatje is vaak zwart/wit, klein en veraf, omkaderd en met stilstaande beelden. Denk zelf maar eens terug aan vervelende en mooie momenten. En zie het verschil in kwaliteit tussen de beelden.

Emotie, ook wel e-motie (in motion) (van in beweging) zet je ook in beweging. Wanneer je ‘geraakt’ wordt; blij, bang, bedroefd etc dan worden belangrijke waarden van je aangeraakt. Dus de vraag is altijd: ‘wat maakt dat ik nu dit voel?’ en ‘Wat is hier belangrijk voor mij?’.

Ik kan nog uren doorgaan over dit mooie onderwerp, maar ik wil jullie niet teveel leesvoer geven. Anders word het niet gelezen denk ik.

@ Walter: Dank voor je visie. Het benoemen van emoties als negatief doe ik liever niet. Verdriet, bijvoorbeeld, volgt altijd op verlies van iets waarvan je gehouden hebt, dat gaat hand in hand. Het zijn gewoon de twee kanten van dezelfde medaille. Die bestaan niet los van elkaar. Op een bepaalde manier kan verdriet ook mooi zijn, het maakt mensen ‘zacht’. En dan komt er vaak weer blijdschap.

Ik denk eigenlijk dat moeilijkheden met emoties juist beginnen bij het categoriseren (in gewenst/ongewenst of negatief/positief). Het ontneemt je een zekere vrijheid, en voert je weg van gewoon en simpelweg uiten. Zoals je zelf al schrijft ” teveel analyseren kan een oplossing ook in de weg staan.” En de oplossing met emoties is heel simpel, uiten op het moment dat je ze voelt.

Misschien dat wat je met ‘pijn’ bedoelt, wel meer gaat over het niet uiten. Dat is namelijk echt pijnlijk, je stopt dan een stuk ‘zelf’ weg. En vooral dat lijkt me ongewenst.