Sommigen van ons zouden een moord doen voor een paar uur meer op een dag, dan die karige 24 die we toebedeeld krijgen. En stiekem weten we ook allemaal dat het niets op zou lossen en dat dagen van meer dan 24 uur alleen in sprookjes en het hoofd van Albert Einstein voorkomen. Toch kun je terdege iets met tijd. Het overkomt je… en ook weer niet.
Tijd gaat niet altijd even hard. Je tijdsbeleving tijdens een goede vrijpartij is een heel andere als wanneer je in de file staat. En de milliseconden voor een frontale botsing zijn weer heel anders als het wachten op een bus. Tijdsbeleving hangt samen met wat je doet en wat je voelt in dat tijdsbestek.
Lifehacker virus
Waar veel lifehackers last van hebben, is wat ik voor het gemak maar even de efficiënziekte noem. Het virus daarachter is deze gedachte: als je alles zo slim mogelijk doet, dan houdt je tijd over voor leuke dingen. Die gedachte is erg logisch en klinkt direct vreselijk beloftevol. Doe daar nog een portie ‘flow‘ bij en je krijgt mensen die doorslaan in het vergaren van kennis, kunde en software om slimmer te zijn. Die zouden dus zeeën met tijd over moeten hebben… Helaas… De meesten niet.
Flow is een tijdvreter. Wat veel mensen zo waarderen aan flow, is dat het goed voelt. En zoals met veel dingen die goed voelen blijven we daar makkelijk in hangen (denk maar aan die zak chips die je leeg at zonder daar erg in te hebben). Flow gaat gepaard met verlies van tijdsbesef. En als tijd is wat je hebben wilt, moet je het niet verliezen.
Iedereen heeft wel een beetje van die efficiënziekte, ik ook. Ben je ook nog iemand die regelmatig: “Ja, maar…” zegt? Of denkt in termen van “Als ik dit en dat…. dan kan ik eindelijk…”? Dan moet je gaan oppassen.
Neem het boekje ‘The 4 hour workweek’ van Timothy Ferriss. Je geld verdienen met maar 4 uur werken per week, klinkt heel erg efficiënt en riekt naar tijdswinst. Maar het lezen van dit boekje kost je een paar uur. Het ding is 320 pagina’s. Wanneer je overweegt dit boekje te gaan lezen moeten er dus direct alarmbellen gaan rinkelen. Je gaat namelijk opgeven wat je hebben wilt.
Zelf lees ik zelden informatieve boeken die door veel mensen gelezen worden. Wanneer iemand me tipt dat ik iets ‘moet’ lezen dan vraag ik deze persoon wat er zo goed was aan dat boek en wat hij/zij ervan geleerd heeft, of nu anders doet. Ik krijg dan vaak prachtige samenvattingen. En die persoon kan ik ook nog eens concrete vragen stellen… dat boek niet.
Leuk, leuker, leukst en dan zelfs wellicht gelukkig
Wanneer je tijd over wilt houden voor leuke dingen, dan doe je op dat moment dus dingen die niet leuk zijn. Dan word het tijd stil te staan bij de vraag waarom je die dingen doet? Vaak gaat het dan direct over werk. Geloof je dat je alleen maar kunt verdienen door dingen te doen die niet leuk zijn? Werkten je ouders hard, en werk je daarom ook maar hard? Of betekent hard werken stoppen met nadenken? En hoe vaak maak je de balans op of iets ook echt werkt?
Wij zijn in Nederland nogal behept met een sterke arbeidsethos. Maar je hoeft niet meer te doen dan te zorgen dat er brood op de plank komt. En zelfs dat is al een echt ouderwetse gedachte.
Dus doe eens even niks, helemaal niks, en ga zitten tot je je antwoord krijgt. Of zoals iemand eens tegen me zei: “Ik ging op bed liggen en ik zou er pas vanaf komen als ik wist wat ik wilde. Toen ik eraf kwam, wist ik wat ik wilde. Ik wilde een banaan.”
Jasper Jobse
Het blijft een interessante discussie. Doe je de dingen die je echt echt echt leuk vindt, zoals lekker lang in bed liggen, in het zonnetje zitten, een boek lezen, een beetje eten maken? Of moet er ook brood op de plank komen? Ik vind het erg kort door de bocht om te zeggen: “Maar je hoeft niet meer te doen dan te zorgen dat er brood op de plank komt. En zelfs dat is al een echt ouderwetse gedachte.”
Waarom is dat een ouderwetse gedachte? Is het niet waar dan? Zolang mijn hypotheekverstrekker, woningbouwvereniging, supermarkt en verzekeringsmaatschappij nog geen whuffies accepteren of een knuffel, zal er toch gewoon geld verdiend moeten worden.
En hoe verdien je dat geld? Natuurlijk, het liefste door de dingen te doen die je leuk vindt. Maar het is en blijft een boze buitenwereld, ik denk dat je dat niet 24/7 kan blijven doen. Soms zul je je prioriteiten bij moeten stellen, even door de zure appel bijten om toch die vervelende opdrachtgever tevreden te stellen, want bottomline: Er moet wel gewoon brood op de plank komen.
Of denk ik nu echt te simpel en te ouderwets? Ik heb deze discussies vaak met diverse mensen en hoe zeer ik ook echt het verhaal wil geloven, ergens blijft er toch iets knagen. Heeft niets met arbeidsethos te maken, maar met het simpele feit dat als we allemaal (!) zouden doen wat we leuk vinden, wie gaat dat dan betalen? Of krijgen we nu de discussie over de toekomst van geld?;-)