Om aan de slag te kunnen met deze hack heb je nodig;

• Meerdere Google Analytics profielen of accounts
• Filters en/of goals die je wilt hergebruiken
• Admin rechten op de Google Analytics schermen
• Google Chrome met de Chrome GA Copy & Paste plugin

Gebruik de GA copy paste plugin

Direct na het downloaden van de plugin kun je aan de slag in 10  stappen:

1. Ga naar de instellingen van het Google Analytics profiel
2. Open twee chrome vensters. De eerste om te “copyen” de tweede om te “pasten”.
3. Copy venster: ga naar Goals in het menu
4. Copy venster: Open de te copyen goal
5. Copy venster: Klik in de adres balk op het logo, er verschijnt een layer, click op Copy
6. Paste venster: ga naar Goals in het menu
7. Paste venster: klik op “toevoegen goals”
8. Paste venster: Klik in de adres balk op het logo, er verschijnt een layer, click op de blauwe goal, alles is nu vooringevuld.
9. Klik op bevestigen, de goal is opgeslagen
10. Begin weer bij stap 1 voor meerdere goals

Overige Google Analytics hacks

Rondom Google Analytics is een hele industrie ontstaan met add-ons en plugins. Op Webanalisten is een handig overzicht van tools die Google Analytics handig maken.

Bijvoorbeeld  “Visualiseer je google analytics data NET even anders, met Juice Analytics (zie afbeelding links).

Als jij interessante, bij voorkeur gratis hacks, plugins of tools kent voor Google Analytics, deel ze hieronder.

Evernote gebruik ik tegelijk als digitale schoenendoos, backup, knipselarchief, boekenkast, papierstapel, memorecorder, documententas, hangmap, ordner of vergaderdossier. Deze webservice bewaart de references bij mijn toepassing van GTD. Het is een deel van mijn geheugen geworden. Dankzij Evernote werk ik bijna papierloos. Alles wat ik vroeger op papier, harde schijf, bedrijfsnetwerk of USB-stick had staan, bewaar ik nu met Evernote. Ik heb Evernote altijd bij de hand op alle computers en de telefoon. Eenvoudig handig. Het is geen toeval dat we hier op Lifehacking vaker over Evernote schrijven.

Eigen e-mailadres bij Evernote

Bij Evernote krijg je een eigen uniek e-mailadres. Het ziet er ongeveer uit als [gebruikersnaam].12345@m.evernote.com. Je kunt dit e-mailadres vinden bij de accountinformatie van Evernote.

• Lees hoe en waar je dit e-mailadres kunt vinden.

E-mailadres van Evernote gebruiken

Om het e-mailadres van mijn Evernote-account te gebruiken heb ik het gekopieerd vanuit mijn accountinformatie in Evernote en in mijn digitale adresboek geplakt. Vanuit de instellingen van Evernote iOS kun je dit nu ook doen met de knop ‘Toevoegen aan Contacten’. Ik gaf meteen dit lange e-mailadres een makkelijk te onthouden naam: @Evernote. Door deze spelling verschijnt het ergens bovenin de alfabetische lijst van mijn contacten. Je kunt dit Evernote-adres in meerdere adresboeken zetten, behorend bij verschillende e-mailaccounts. Het adres werkt altijd, ongeacht de afzender. Je kunt het adres dus ook delen met anderen. Bij misbruik (spam) kun je het adres zelf met een reset in Evernote wijzigen.

Verstuur je een e-mail aan Evernote, dan worden zowel de tekst als de bijlagen geplaatst in een notitie in je standaardnotitieboek. De onderwerpregel van de e-mail wordt de titel van de notitie en de inhoud van de e-mail de tekst van de notitie. Bijlagen bij de e-mail worden in de notitie geplaatst. Je kunt achteraan de onderwerpregel ook nog metadata plaatsen. Zo kun je met een @ een ander notieblok dan jouw standaardnotieblok als bestemming meegeven. En je kunt met een # een of meerdere tags toevoegen. Mits de tag al bestaat in jouw Evernote wordt deze aan de notitie toegevoegd.

• Lees hier hoe je een bestemming (notitieboek) en tags kunt toevoegen aan de e-mail naar Evernote.

Ik neem meestal meteen even de tijd om een duidelijke titel en tags in de onderwerpregel van de e-mail aan Evernote te typen. Dan hoef ik dat later niet in Evernote alsnog te doen. Wanneer ik een e-mail zonder tags naar Evernote stuur, dan weet ik dat ik in dienotitie in Evernote later nog wat wijzigingen en tags wil aanbrengen. Ik kan die notitie terugvinden in Evernote met een (opgeslagen) zoekopdracht ‘Nog geen tags’: -tag:

Tien tips voor het gebruik van Evernote en e-mail

Wat ik per e-mail kan versturen, kan ik nu ook naar Evernote sturen. Daar wordt het een evernote-notitie, naar eigen keuze gevuld met tekst, bestanden en tags. Ik kan echt van alles wat digitaal is via e-mail opslaan in Evernote. Ik geef tien voorbeelden.

1. Afbeeldingen e-mailen vanaf schijf of vanuit fotoalbums. Zo bewaar ik in Evernote een enkele afbeelding of een album in een notitie.
2. Documenten e-mailen vanaf schijf of vanuit readers en tekstverwerkers. Zo bewaar ik in Evernote tekst, downloads en eBooks.
3. E-mails direct na ontvangst doorsturen vanuit mijn Postvak IN. Zo bewaar ik in Evernote per e-mail ontvangen vergaderdossiers en andere e-mails, die ik niet meteen afhandel of verwijder. Dit helpt me om mijn mailbox dagelijks leeg te werken.
4. Knip-en-plak selecties uit bestanden en vanaf het web in een e-mail. Zo bewaar ik in Evernote gedeeltes tekst of afbeeldingen uit documenten, e-mails en websites.
5. Knipsels e-mailen vanuit een feedreader. Zo bewaar ik in Evernote webberichten vanuit Google Reader.
6. Notities schrijven direct per e-mail of geschreven in een tekstverwerker naar keuze. Zo bewaar ik in Evernote eigen tekst in de door mij gewenste opmaak.
7. Presentaties e-mailen direct na productie. Zo bewaar ik in Evernote presentaties vanuit Google Docs.
8. Scans e-mailen vanaf de scanner. Zo bewaar ik in Evernote scans van papier, flipover of whiteboard. Brieven die nog af en toe per slakkenpost op de zaak binnenkomen laat ik daar scannen en per e-mail toezenden.
9. Tweets e-mailen vanuit Twitter. Zo bewaar ik in Evernote tweets waar ik later nog wat mee wil doen
10. URL’s vanuit een browser. Zo bewaar ik in Evernote bookmarks. Daarna verzamel ik deze in Egretlinks.

Heb jij nog andere voorbeelden?

Evernote en e-mail passen goed bij elkaar bij elkaar. E-mail is beschikbaar met clients en vanuit veel software en apps op alle mogelijke computers en smartphones. Snel en gemakkelijk.

In de Evernote Galerij staat een overzicht van een beperkte, maar groeiende verzameling hardware, software en apps, vanwaaruit je gegevens direct in Evernote kunt opslaan, zonder tussenkomst van e-mail.

Meer informatie

• Evernote Galerij over Evernote en e-mail
• Evernote Knowledge Base over Evernote en e-mail
• Evernote Blog over Evernote en e-mail met metadata
• Video: Email things to Evernote
• Evernote over Evernote
• Lifehacking.nl over Evernote

Op Twitter komen regelmatig vragen voorbij over het delen van Google Docs met anderen. Wel of geen leesrechten, wel of geen Gmail/Google account en wel of niet publiek toegankelijk? Eerlijk gezegd zie ik ook niet altijd door de bomen het bos.

Er staat veel en duidelijke uitleg in de Help functie, zie bijvoorbeeld Uw document delen met bepaalde personen en Over delen in Google Documenten. Hiermee heb je een behoorlijk dekkend overzicht voor de meest voorkomende situaties. De meesten van jullie zullen geen zin hebben in 10 minuten leeswerk. Vandaar deze korte uitleg met doorverwijzingen waar ik ook toekomstige vragenstellers heel eenvoudig naar door kan verwijzen 

Dit is geen uitputtend overzicht, wel dekt het de meeste situaties – zie het als de management summary  Geef aanvullingen en verbeteringen door via mail of hieronder in de comments. Dan kan dit overzicht ook in de toekomst kloppend blijven.

Er zijn 3 zogenaamde zichtbaarheidsopties die je instelt via het scherm Delen (zie plaatje). Afhankelijk van je doel kies je 1 van deze drie opties.

• ‘Privé’ Een al dan niet vertrouwelijk document delen met 1 of meer personen – Wel dient iemand in dit geval een account bij Google te hebben (of een Gmail account, maar een Google account volstaat al
• ‘Iedereen met de link’ Een willekeurig document delen met 1 of meer personen. Gaat het niet om vertrouwelijke gegevens dan is dit de beste optie. Voordeel: geen account bij Google nodig. Mogelijk nadeel: iedereen die de link bemachtigt heeft toegang (schrijfrechten als je die op het document hebt gezet)
• ‘Openbaar op het web’ Dit is voor document die je deelt met de hele wereld: een aankondiging van een voorstelling, een nieuwsbericht, etc. Natuurlijk geef je alleen schrijfrechten wanneer je anderen bij het creëren van de inhoud wilt betrekken (je begrijpt dat hier een risico aan kleeft). Deze documenten worden door Google geïndexeerd. Ze kunnen dus ook via zoekopdrachten gevonden worden

De veel gestelde vraag of je iemand zonder Gmail account toegang kunt geven op Google Docs heeft dus meerdere antwoorden:

• er is niet per se een Gmail account nodig, een Google account volstaat. Voor privé documenten is één van die accounts wel een vereiste. Google heeft nou eenmaal een methode nodig jouw identiteit te verifiëren. Door een account te laten aanmaken op het externe e-mailadres waarop je uitgenodigd bent wordt dit bereikt
• documenten delen met mensen die niets met Google te maken (willen) hebben: kan prima, wel zul je het document moeten instellen op ‘iedereen met de link’. Vertrouwelijke gegevens kun je dus beter niet delen met deze groep mensen

Let even op bij het uitnodigen van mensen zonder Gmail of Google account: je kunt wel hun e-mailadres invullen in het scherm Delen, en ze krijgen zelfs een uitnodiging. Toegang op het document hebben ze echter niet zonder meer. Pas wanneer zij een Google account aanmaken krijgen ze toegang – zoals eerder hierboven al gezegd juist vanwege de verificatie. Wel is het jammer dat hier geen uitleg over gegeven wordt tijdens het instellen van de deelopties.

Tot zover, ik hou het kort, zoals gezegd. Laat je weten wanneer er fouten in dit artikel zitten, of wanneer je aanvullingen hebt? Voor de details lees je verder in de bovenaan genoemde 2 Google Helpdocumenten. Succes!

Check: Google Music buiten de VS doe je zo 

Of we de eerste in Nederland zijn, ik weet het niet (Fast Moving Targets doet hun naam eer aan en zijn er ook snel bij!) maar we hebben in elk geval een Google+ bedrijfspagina. Zoals we al en Facebookpagina hebben en onze Twitteraccount, al heb ik het gevoel dat we met Google+ meer mogelijkheden hebben om te verbinden met specifieke groepen en meer actiematig kunnen doen. Zo denk ik meteen aan Lifehacking Hangouts waar we met jullie van gedachten kunnen wisselen over hacks en allerlei slimme truuks. Of diverse circles maken (zoals onze Twitterlijsten) met interessante Lifehackers om te volgen. Of ons team. We gaan het onderzoeken. Wat zouden jullie willen zien in een netwerk als Google+. Of Facebook. Of welk ander netwerk dan ook? Welke link zoeken jullie met Lifehacking die er nu nog niet is?

Louis Gray heeft inmiddels een Circle gemaakt met de Top Tech News Brands. Zeker de moeite waard! Soort kant-en-klare RSS-feed.

Volg ons in elk geval op Google+, want zoals ze zelf zeggen op hun how-to pagina’s: “Once people add your page to their circles, you can add them back. Use your circles to get the right message to the right people.” Een slimme manier om onnodige spam van bedrijven tegen te gaan!

Relaties

In principe kunnen allerlei data tot de personal graph behoren. De enige en vanzelfsprekende voorwaarde is dat de data een relatie hebben met jou als persoon. Dit kunnen verschillende relaties zijn. Een paar voorbeelden: van een tekst op een internetpagina kun je bijvoorbeeld de auteur zijn of je kunt het als lezer hebben gevonden via Google. Tot een persoon kun je een familierelatie hebben of het is je collega, of je werkgever etc. Deze relaties tussen jou en data bepalen de context. Dit zijn slechts een paar eenvoudige voorbeelden. Onderstaande infographic (bron: Personal Data Ecosystem) laat zien dat een individuele personal graph nog veel meer gegevens digitaal kan ontsluiten.

Data ‘vrij’?

Ik (Sebastian Hagens) ben een voorstander van het concept ‘data wants to be free’ binnen systemen en grote netwerken. Wanneer data vrij zijn, levert dat een aantal voordelen op. Nagenoeg exact dezelfde gegevens zijn vindbaar op verschillende locaties en zijn zo dus min of meer locatie onafhankelijk. Ook al nemen deze data enorme proporties aan in systemen –dat is een nadeel- past locatie onafhankelijkheid wel bij het idee dat data vrij willen zijn. Dit botst tegelijk wel met het gegeven dat data ook een financiële waarde vertegenwoordigen.

Veel van onze data die we vandaag de dag achterlaten op internet zijn namelijk niet vrij. Ze zitten opgesloten in systemen en het kost veel moeite om ze eruit te halen als we dat zouden willen. Binnen de systemen vertegenwoordigen data veel waarde voor de beheerders, maar nauwelijks voor de eindgebruikers die de bron zijn van al die data. Ik voorspel dat dit gegeven steeds meer spanning gaat opleveren. Eindgebruikers zullen gefrustreerd raken, omdat het bijna onmogelijk wordt (zeker voor de niet-specialist) om al die gegevens te overzien en te beheren. Het feit dat we elke keer opnieuw moeten inloggen om onszelf te registreren voor internetsessies neemt kostbare tijd in beslag en levert nogal wat ergernis op. Met een personal graph zou je dit probleem kunnen oplossen. In die personal graph hoef je in principe maar eenmalig bepaalde data toe te voegen, waarna je eenvoudig selecteert wat je ermee wilt doen. Bijvoorbeeld een set foto’s delen op Facebook en Twitter. Of je adresgegevens aanpassen in drie webshops wanneer je bent verhuist.

Opbouwen van een personal graph als centrale bron

Data in de personal graph moeten eenvoudig herbruikbaar zijn (zie ook ’The DataPortability Project’). Het aantal nieuwe internet services groeit razendsnel en elke keer moet je weer dezelfde gegevens invullen voor je aan de slag kunt. Wanneer zo’n nieuwe service vraagt om bepaalde informatie kun je ervoor kiezen om deze uit jouw personal graph te laten halen zonder dat je alles opnieuw hoeft in te voeren. Dit is bijvoorbeeld wat 1Password en LastPass doen met alle persoonlijke inloggegevens op websites.

Om een personal graph op te bouwen is het handig om te starten bij de verschillende social media services. Deze hebben vaak een API (application programmable interface) waarmee vrij eenvoudig ruwe data kunnen worden opgehaald. Onderstaande applicaties maken hier slim gebruik van om alle persoonlijke data op te halen en te bewaren als back-up.

Backupify Backupify maakt back-ups van al jouw social data in de cloud. Dit kun je doen met je Twitter, LinkedIn, Gmail, Facebook, Google contacts, Flickr en meer.	SocialSafe Met SocialSafe haal je al jouw Facebook en Twitter gegevens op. Deze worden lokaal opgeslagen waarna er digitaal dagboek van wordt gemaakt.	HVSbackup HVSbackup is een eenvoudig te gebruiken applicatie die al jouw Hyves gegevens download en opslaat op je computer. (HVSbackup is een applicatie van de auteur van dit artikel)	Greplin Met Greplin kun je jouw digitaal leven doorzoeken. Dit doe je door verschillende profielen van bijvoorbeeld je email, Dropbox of Facebook aan Greplin te koppelen.

Klik hier voor meer tools die inzicht geven in de data die je hebt achtergelaten op internet en hoe je deze veilig kunt stellen.

Opslag van eigen data in de ‘cloud’

Wanneer je begint met het ophalen van data uit verschillende services, zul je moeten bepalen waar je deze gaat bewaren. Het ligt het meest voor de hand om te kiezen voor de harde schijf van je computer, DVD of externe harde schijf want:

• Deze objecten zijn ook daadwerkelijk jouw eigendom
• Ze zijn alleen toegankelijk voor jezelf
• Ze bevinden zich maar op één locatie en zijn daarom lastig te benaderen voor derden
•  Je hebt volledige controle wat je met deze objecten doet
• Data zijn niet opgesloten omdat je alle rechten hebt om er iets mee te doen

Wel moet hier gezegd worden dat apparaten voor fysieke opslag enigszins op de achtergrond raken en steeds meer data in de ‘cloud’ worden geplaatst. Dit bevat het risico dat we steeds meer controle en privacy opgeven in ruil voor die opslag. Het roept tegelijk de vraag op waarom er nog geen opslag in de ‘cloud’ bestaat die dezelfde garanties levert als wanneer je die data zou opslaan op eerder genoemde fysieke opslagapparaten. Zo’n decentrale locatie in de ‘cloud’ zou op individueel niveau alle gegevens, de personal graph, moeten huisvesten en tegelijk de eigen beheersbaarheid en privacy moeten waarborgen.

Digitale kluis

Het Personal Data Ecosystem Consortium heeft bijzondere belangstelling voor deze materie. Zij maken de kwestie inzichtelijk en stellen hierbij de eindgebruiker centraal samen met zijn persoonlijke data. Maar de ontwikkeling staat vanwege complexiteit nog in de kinderschoenen. Hieronder staat een aantal initiatieven die pionieren binnen dit data ecosystem. Ze bieden ieder verschillende oplossingen, maar de eindgebruiker staat hierin altijd centraal en heeft de mogelijkheid om zijn persoonlijke gegevens te gebruiken volgens de principes die passen bij het Personal Data Ecosystem. Je kunt het een personal data store, een digitale kluis of een digital vault noemen. Alle zijn in staat om de personal graph te ontsluiten.

The Locker Project Dit project bevindt zich nog in een experimentele fase waaraan velen meewerken. Een Locker is een soort digitale kluis waarin jij als eindgebruiker volledig in controle bent over je persoonlijke data. Je kunt je eigen datacollecties beheren, kiezen welke verbindingen je opzet met services en applicaties installeren die gebruik maken van je data. Jouw Locker heeft ook een eigen API.	Qiy Al enkele jaren bouwt dit onafhankelijk Nederlands initiatief in Boxtel aan een robuuste, veilige oplossing om elke gebruiker een eigen Qiy te geven. Qiy is een digitale bewaarplaats waarin je data worden opgeslagen en elke organisatie met een applicatie verbinding kan maken met jouw Qiy om informatie naar je toe sturen of te gebruiken.
Azigo Azigo is je digitale data portemonnee. In plaats van betalen met geld, betaal je met eigen data in ruil voor gepersonaliseerde informatie, diensten of aanbiedingen.	Personal Personal biedt een omgeving waarin je alle digitale gegevens kunt bewaren en categoriseren. Wat je hier vervolgens allemaal mee kunt doen, is vooralsnog niet duidelijk.
Unhosted Dit project positioneert zichzelf als een meta-dienst. Dat wil zeggen dat Unhosted een service/protocol is, net zoals e-mail. Unhosted heeft als doel om de applicatie en de data van elkaar gescheiden te houden. Applicaties kunnen met behulp van de Unhosted service praten met locaties waar de data staan van eindgebruikers.	OwnCloud OwnCloud is je eigen cloud die je installeert op een server (net zoals je een WordPress blog installeert). Dit lijkt heel erg op wat The Locker Project ook voor ogen heeft.

Personal graph wordt heilige graal

Of een van bovenstaande toepassingen de oplossing voor de toekomst gaat zijn, kan nog niet worden vastgesteld. Wel ben ik ervan overtuigd dat ze bestaansrecht hebben binnen een volgende fase van internet ontwikkeling (web 4.0?). Komende jaren zal iedereen steeds meer gaan beseffen dat onze persoonlijke gegevens steeds waardevoller worden. Het is dus van belang dat we hier controle en inzicht over blijven behouden. Vanuit die positie zal de eindgebruiker veel beter in staat zijn om de juiste gegevens te gebruiken die passen bij zijn wensen en behoeftes. Voor marketeers en reclame makers betekent dat ook zij zich anders moeten opstellen. Ze zullen duidelijk moeten aangeven wat ze kunnen bieden en welke gegevens ze daarvoor nodig hebben. De personal graph wordt hiermee de heilige graal.

Deze ontwikkeling zal ook leiden tot een nieuwe generatie applicaties. Applicaties die vertrekken vanuit de eindgebruiker en zijn personal graph. Hieronder staat een voorbeeld van zo’n applicatie: RootApp (dit is een applicatie van de auteur van dit artikel).

Met deze applicatie maak je verbinding met elk profiel die je hebt op een service en haalt al jouw persoonlijke informatie op. Vanuit dit overzicht kun je eenvoudig al deze gegevens beheren.

De toepassingen die passen bij het web 3.0 krijgen hierdoor ook meer bestaansrecht en worden minder afhankelijk van de grote internet services zoals Google, Facebook, Twitter etc.

Het bestaan van het internet is in gevaar door de dominante centralisering van data en commerciële belangen van de grote internetgiganten. Als deze trend dominant blijft dan zitten we in de toekomst gevangen in de systemen van gigantische organisaties. Zij zullen zich meer en meer ontpoppen als Big Brother op het internet. Het is onrealistisch om te stellen dat zij onze wensen en behoeften automatisch gaan bevredigen, hoe prachtig hun producten ook zullen zijn. De belangen van hun businessmodel liggen gewoon ergens anders. Het is daarom aan ons om te waken over persoonlijke data en hier zoveel mogelijk de regie bij onszelf te houden. Het personal data ecosystem is een gedachte die ons helpt bij deze doelstellingen. Ondanks dat zal het nog wel even zal duren, maar een nieuw type web met gebruikers en hun personal graphs komt eraan.

Dit artikel is geschreven door Sebastian Hagens en is de derde bijdrage in een serie van drie. De drie artikelen zijn hier samen te raadplegen. Sebastian is eigenaar van- en ondernemer binnen Sebastix in Breda en is afgestudeerd interactie ontwerper aan de AKV|St.Joost. Hij ontwerpt en ontwikkelt applicaties die de gebruiker inzicht en controle geeft over zijn/haar persoonlijke gegevens met de focus op populaire social media. Kijk op sebastix.nl of volg @Sebastix op Twitter.

Zelf werk ik bijvoorbeeld met een ‘follow-up’ map die ik 2-3 keer per week verwerk. Dan ga ik even goed zitten voor mijn mail en verwerk ik alles in één keer, in één batch. Zelf doe ik dat graag in de trein, waar ik wekelijks in zit. Van Groningen naar het zuiden zit ik dan lekker mijn mail te verwerken.

Helaas moest ik hiervoor mijn iPhone gebruiken (niet aan te raden), want Gmail zelf kon niet offline! Gelukkig is daar nu verandering in gekomen.

Offline Gmail verwerken

Nu Google inmiddels een Chromebook heeft gelanceerd waarbij gebruikers niets installeren en alles op internet werken, besloten ze waarschijnlijk dat ze ook iets offline moesten kunnen. Daarvoor heeft Google nu in Chrome een extension gemaakt waarmee je Gmail offline kunt gebruiken!

Voor nu is het alleen nog voor Gmail, maar er komt ook offline voor Google Docs en Google Calendar aan, dus dan zijn je favoriete diensten ook offline te gebruiken.

De offline email ziet er nu uit zoals je die ook ziet in op een iPad in landscape view, dat betekent een ander uiterlijk, maar ook preview (!) wat je normaal alleen met Google Labs voor elkaar krijgt.

De mail moet naar wat ik nu gemerkt heb wel online geladen worden, maar dat is niet meer dan logisch. Wat ik nu persoonlijk doe is vlak voordat ik wegga even offline aanklikken, (laten laden,) vervolgens laptop dichtklappen en (bijvoorbeeld) de trein in! Vervolgens alle mailtjes verwerken offline en op het moment dat ik weer verbinding heb wordt alles afgehandeld!

Na het installeren van offline gmail  moet je toestemming geven, maar dan is het ook gelijk klaar. Dan staat de app tussen de andere apps wanneer je een nieuw tabblad opent!

Uiteraard is deze dienst nog in bèta, maar gewoon te installeren in Google Chrome! Hoe ga jij deze dienst gebruiken?

Geld verdienen door matchen
Google verdient al jaren miljarden met Adwords advertenties die zich op websites bevinden. Google is heer en meester in het indexeren van websites en pagina’s op het internet. Dankzij hun link graph (de index van al die pagina’s en onderlinge relaties) vinden we tegenwoordig vrijwel alle informatie die we nodig hebben. Google is de eigenaar van de relaties in deze graph en dit vormt de basis van hun verdienmodel: matchen van vraag en aanbod. De relaties classificeren de onderwerpen van webpagina’s, hoeveel bezoekers ze krijgen en welke websites naar elkaar verwijzen. De Adwords advertenties sluiten dus in principe altijd aan bij het onderwerp van de webpagina. Dit betekent overigens niet vanzelf dat een advertentie ook goed aansluit bij de behoeftes van de bezoeker van die pagina. Dat gaat niet altijd goed. Denk bijvoorbeeld aan advertenties over vakanties in Frankrijk, terwijl je net een vakantie hebt geboekt. Het is dus voor Google van belang om meer te weten te komen over de bezoeker als aanvulling op website informatie alleen.

Juist op dit sociale vlak heeft Facebook een voorsprong op Google met ongeveer 800 miljoen gebruikers. Het bestaat uit een gigantisch netwerk van personen die zowel passief als actief met elkaar in contact zijn. Facebook is dus op zijn beurt heer en meester in het indexeren van bepaald gedrag van personen. Dankzij de bekende ‘vind ik leuk’ knop die op veel websites staat, traceert Facebook ook daar persoonlijke, digitale sporen (ook als je geen Facebook profiel hebt!). Facebook beheert dus een enorm rijke social graph die een schat aan informatie ontsluit over persoonlijk gedrag en voorkeuren. En adverteerders weten wel hoe ze deze informatie te gelde kunnen maken. Toch lijken de winsten van Facebook relatief klein vergeleken met die van Google, zoals blijkt uit onderstaande tabel.

Naar de echte waarde van Facebook kun je alleen nog gissen, hoewel sommigen die taxeren op 80 miljard dollar. We zullen pas echt een beeld krijgen van de waarde van Facebook wanneer het bedrijf naar de beurs gaat.
Ook Twitter maakt winst, al zijn daar de meningen nog over verdeeld. Twitter vormt een derde voorbeeld hoe dankzij onze digitale sporen, een interest graph kan worden samengesteld, die de basis vormt voor een (toekomstig) krachtig verdienmodel.

Big (data) brother is watching you
De link graph van Google, de social graph van Facebook en de interest graph van Twitter hebben een ding met elkaar gemeen: onze persoonlijke data zitten erin. Dat zijn dus gegevens die we hebben geruild voor gratis diensten. Andere internetbedrijven zien hun kans en raken geïnspireerd door de verzamelwoede van de drie grote namen. Dus wordt ons gedrag massaal vastgelegd met behulp van (super)cookies, beacons, Facebook Connect, remarketing, spiders, bots en flash cookies. Des te meer data van een persoon zijn vastgelegd, des te beter kunnen adverteerders die persoon segmenteren. Een gevolg daarvan is dat de internet bezoeker steeds vaker dezelfde advertenties tegenkomt, gepersonaliseerde zoekresultaten ontvangt en steeds minder toevallige informatie aantreft. Voorbeelden van de achterliggende techniek zijn IQNOMY en PersuasionAPI. De Filter Bubble is al enige tijd werkelijkheid en hierdoor lijkt het internet ook steeds saaier te worden. De bezoeker ziet simpelweg steeds vaker dezelfde content langskomen.
Voorlopig lijkt aan deze ontwikkeling nog geen einde aan te komen. Voorspeld wordt dat er steeds meer filters gaan komen die gepersonaliseerde informatie en diensten zullen leveren. Het artikel ‘Big data is watching you’ uit Management Team, februari 2011 schetst hierover een duidelijk beeld. Steeds vaker kom je content tegen, geselecteerd door een systeem. In het zelfde artikel wordt ook gesteld dat het bedrijf Experian voor de grote uitdaging staat alle Nederlandse huishoudens te koppelen aan miljoenen online profielen van personen die zijn verzameld via het internet (ze kochten in juni nog de startup SafetyWeb die het online gedrag van kinderen analyseert). Waarom dit wordt gedaan door deze bedrijven is duidelijk: ze zien ‘serious money’ voor zich. Maar al die ambities van bedrijven roepen wel de volgende vragen op: waarom ben je zelf eigenlijk niet in staat om de informatie naar je toe te halen waar je werkelijk behoefte aan hebt? Zijn al deze koppelingen die voor mij gemaakt zijn wel in mijn belang of in het belang van consumenten? Waarom zou ik mijn data beschikbaar stellen zonder te weten wat er in welke context mee gebeurt? En hoeveel bedrijven beschikken al over zo’n database waarin verschillende profielen aan elkaar zijn gekoppeld? Het angstige gevoel komt op dat zij al veel meer denken te weten over mij dan ikzelf. Help! Big (data) brother is watching me!

Vogelvrij
Onze persoonlijke data zijn dus vogelvrij. Zodra je deze op het internet weggeeft, verlies je de controle erover. Data gaan van hand tot hand en belanden in databases van organisaties waar je nooit contact mee hebt gehad en ook niet zult hebben. Het zogenaamd anonimiseren van al deze informatie biedt ook al geen garanties. Zodra deze data worden gekoppeld aan andere databases groeit namelijk weer het risico dat een profiel zó rijk gevuld wordt, dat deze relatief eenvoudig te herleiden is tot een persoon. Toen bijvoorbeeld zoekmachine AOL in 2006 per ongeluk 20 miljoen zoekwoorden van 650.000 mensen op straat verloor, gingen verschillende media aan de slag om met die data personen te identificeren. En met succes, er werden verschillende gebruikers geïdentificeerd aan de hand van door hen gebruikte zoekwoorden. Dat is meer dan vijf jaar geleden, toen de techniek nog niets was in vergelijking met de techniek van nu. Hoeveel eenvoudiger zou het vandaag de dag zijn om personen te identificeren met soortgelijke data?

Data honger
Gemiddeld bevindt elke Nederlander zich in 250 tot 500 databases. De Nederlandse overheid is koploper in de wereld als het gaat om verzamelen van zoveel mogelijk persoonlijke gegevens. Nederland vormt dus ook de meest uitdagende omgeving om deze situatie ter discussie te stellen. Burgers, gebruikers van internet, zouden het recht moeten hebben om persoonlijke gegevens te kunnen inzien, terug te halen en/of te kunnen wijzigen. Een sterk begin kan zijn dat elke organisatie een API zou inrichten, net zoals populaire social media services dat hebben gedaan. Via een API is het eenvoudiger om persoonlijke gegevens op te halen die bekend zijn bij een bepaalde organisatie. Het wordt tijd dat er aandacht komt voor de belangen van burgers en dat kwesties van ‘privacy’ serieus op de agenda worden geplaatst. Af en toe is een herbezinning op dit vlak in alle stormachtige technische ontwikkelingen wel noodzakelijk. Voordat het te laat is.
Voor bovengenoemde organisaties zal dit al een bijzonder grote stap zijn en aanvankelijk zal men vinden dat dit niet past binnen de filosofie en verdienmodellen. Er zal dus veel weerstand tegen zijn. Maar je kunt ook veel voordelen vaststellen voor zowel aanbieder als consumenten wanneer matching van vraag en aanbod en inzicht van persoonlijke gegevens op internet transparant en beheersbaar zijn. Een grotere inbreng van de consument/internetgebruiker zelf zal veel waarde kunnen toevoegen aan de frequentie en volume van transacties via internet.

Personal graph
Vanuit de link graph, social graph en interest graph kan iedere persoon een personal graph opbouwen. In principe heeft iedereen al zo’n personal graph, maar in de werkelijkheid is die nog behoorlijk chaotisch gestructureerd. Het is een groot splinterweb: al je digitale sporen staan op verschillende locaties op zowel het web als op de apparaten waarmee je surft. Jouw personal graph is de verzameling van je digitale sporen.

In een volgend artikel zal ik dieper ingaan op deze personal graph; vanuit welke belangen je die kunt gebruiken, welke gegevens daar bij horen, hoe je aan de slag kunt om jouw digitale sporen op te halen en hoe het landschap eruit ziet als jouw personal graph informatie kan uitwisselen met anderen.

Dit artikel is geschreven door Sebastian Hagens en is de tweede bijdrage in een serie van drie. Sebastian is eigenaar van- en ondernemer binnen Sebastix in Breda en is afgestudeerd interactie ontwerper aan de AKV|St.Joost. Hij ontwerpt en ontwikkelt applicaties die de gebruiker inzicht en controle geeft over zijn/haar persoonlijke gegevens met de focus op populaire social media. Kijk op sebastix.nl of volg @Sebastix op Twitter.

Veilig?
Ik kan nu kiezen om diverse ‘what if’ scenario’s te schetsen over allerlei problemen, maar dit geeft in mijn ogen de huidige problematiek niet concreet weer. De problemen nemen toe en zorgen voor een steeds actueler wordende discussie rondom online privacy. De heren van Bits of Freedom kunnen dat als geen ander bevestigen. Wie er met een kritische blik op gaat letten, zal zien dat er dagelijks nieuws te vinden is over deze problemen en de bijbehorende discussie. Georganiseerde hacks en datalekken waardoor gegevens van tienduizenden personen op straat komen te liggen, werknemers die spullen delen die los staan van hun werk maar toch ontslag krijgen van werkgevers, foto’s op Facebook die door bedrijven worden gebruikt in hun mediacampagnes, bedrijven die ‘geanonimiseerde data’ verkopen aan de overheid: allemaal voorbeelden van manieren waarop onze online data ongewild gebruikt wordt door anderen. Zie ook hoe in een versneld tempo het Zwartboek datalekken wordt bijgewerkt.

Doolhof
Heeft iemand van ons enig idee hoeveel persoonlijke data er rondzwerft, in welke databases van derden we allemaal staan of in wiens adresboek we voorkomen? Het is niet vanzelfsprekend dat wij recht hebben op deze inzagen, dat laten deze dossiers van Rejo Zenger duidelijk zien. Bovendien kun je je afvragen hoe moeilijk het zou zijn om jezelf te verwijderen uit een dergelijke database. Probeer hier maar eens na te gaan hoe complex dit geheel is. Of gebruik deze visualisatie tool van ‘The Wall Street Journal’ om te zien hoe de grootste websites jouw surfgedrag archiveren en op welke manier. Zou het echt zo zijn dat alle Nederlanders in een database zitten van een Engels marketingbureau? Vraag je jezelf ook wel eens af hoeveel profielen je hebt op het internet? Mijn Lastpass geeft op dit moment aan dat ik 243 inloggegevens heb voor diverse websites. Dat zou betekenen dat ik, Sebastian Hagens, misschien wel tientallen keer besta. Potentiële oplossingen zoals OpenID zijn afgeschreven, maar toch is er een social sign-in trend zichtbaar waarmee je jouw identiteit ontleent aan een populair social media profiel. Als je dit gebruikt, zul je zien dat je vervolgens vaak nog meer gegevens moet invullen en dan zijn we dus weer terug bij af.

Product you
Terug naar social media en het internet. De kracht van social media speelt in op onze sociaal behoeftes. We zijn van oudsher kuddedieren en zullen dit altijd blijven. Dat houdt in dat we behoefte hebben aan sociaal contact en welzijn (op de uitzonderingen daargelaten). We houden van aandacht en via social media is het eenvoudiger dan ooit om dit te krijgen. Via deze weg is het voor het eerst in de geschiedenis mogelijk om dit gedrag massaal vast te leggen! Daar waar onze overheden dit al tientallen jaren pogen te doen in de fysieke openbare ruimtes (Big Brother is watching us), wordt dit dankzij het internet onbewust al vanzelf vastgelegd. De grote internetbedrijven die dit principe snel doorhadden, zijn er in zeer korte tijd behoorlijk welvarend door geworden. Controle over en kennis van inzichten in dit gedrag zijn dus zeer waardevol als je de waarderingen van grote internetjongens bekijkt, zoals Facebook en LinkedIn.
We geven alles weg en zijn de regie kwijt over al onze digitale eigendommen. In ruil hiervoor kunnen we gratis gebruikmaken van diensten en producten van derden (laat het duidelijk zijn; ik ben fanatiek Google gebruiker omdat hun producten eenvoudig doen wat ze beloven). Wij zijn het product en de prijs die ervoor wordt betaald voelen we niet direct. Gezien de slimheid van alle bedrijven die op alle manieren zoveel mogelijk van je willen weten kan er op den duur een behoorlijke ‘privacybom’ ontploffen. Zodra we deze kater voelen, zullen zaken pas echt radicaal gaan veranderen.
Het is relatief eenvoudig om persoonlijke datasets te kopen van diverse partijen en ze daarna in een eigen systeem samen te voegen om op die manier zo rijk mogelijk gevulde profielen te genereren. Waar ligt de grens of je dit wel of niet kunt herleiden naar een persoon? Wie houdt hier (internationaal) toezicht op? Op de CBP hoeven we niet te rekenen. De wet- en regelgeving op dit gebied loopt zeker 15 jaar achter, dus bedrijven hebben vrij spel om te doen wat ze willen met onze persoonlijke data.
Persoonlijke data centraliseert zich steeds meer op diverse locaties, waarvan Facebook de grootste is. Een wereld waar persoonlijke data op individueel niveau worden gecentraliseerd is het tegenovergestelde. Echter hebben we nog niet de beschikking over eenvoudig te adopteren hulpmiddelen om hier een begin mee te maken. Als elk individu op die manier inzicht krijgt in en controle krijgt over zijn gegevens, betekent dat automatisch dat diverse online privacy problemen worden opgelost en er tevens een nieuwe generatie aan toepassingen kan ontstaan. De eindgebruiker controleert en heeft inzicht. Vanuit dat inzicht kan hij invloed uitoefenen die past bij de behoefte, wens of het belang die hij deelt.

In een volgend artikel wil ik jullie meenemen in de wereld waarin het normaal is om met een systeem met andermans informatie geld te verdienen. Vele bedrijven doen dit en verdienen hier veel geld mee. Maar het is wel van belang voor iedere gebruiker om dit systeem te doorbreken. Het belang dat je eigenaar blijft over jouw data en hiermee waarde voor jezelf kunt creëren. In het derde en laatste artikel zal ik dit nader toelichten aan de hand van een personal graph en in een nieuw digitaal landschap.

Dit artikel is geschreven door Sebastian Hagens. Sebastian is zelfstandig ondernemer namens Sebastix. Hij ontwerpt en ontwikkelt applicaties waarin de eindgebruiker samen met zijn persoonlijke data centraal staat namens Sebastix. Deze applicaties staan in een nieuw personal data landschap die als doel hebben iedereen controle te geven over zijn persoonlijke gegevens in de ‘cloud’ met de focus op alle populaire social media. Kijk op www.sebastix.nl of volg @Sebastix op Twitter

De verkeersinformatie krijg je door naar www.google.com/maps te gaan, een plaats te zoeken en dan rechts in het venstertje ‘verkeer’ aan te vinken. In de extra laag zie je dan hoe druk het op verschillende punten in Nederland is. Hierop kan je nog steeds gewoon in- en uitzoomen. Wil je vooruitkijken, klik dan op ‘wijzigen’, hierna kun je een dag en een tijdstip ingeven. De drukte wordt in vier maten aangeven, van langzaam (zwart/rood) tot snel (groen).