Het boek gratis is te downloaden op de site bij Zoenen met rommel.

De opruimstappen zijn -YoungGTD zegt het al- geïnspireerd op David Allens Getting Things Done. Taco Oosterkamp schreef eerder Elke dag je inbox en je hoofd leeg waarin hij een GTD-systeem presenteert om snel een volle inbox te verwerken naar een aantal categorieën.  Datzelfde idee wordt in Zoenen met rommel uitgewerkt, maar dan in een verhaal.

De hoofdpersoon Dean heeft last van zijn rommelige kamer. Daardoor kan hij niet lekker spelen of zijn liefje Zara schrijven. Dat en het gezeur van zijn moeder maken dat hij gaat opruimen. Terwijl hij dat doet, komt Augias spoken en hem hinderen. Maar Dean werkt gestaag door en uiteindelijk krijgt Augias geen vat op hem.”Wat eenmaal uit de doos komt, mag er niet terug in maar moet opgeruimd worden”. En zo raakt de kamer opgeruimd en wijkt Augias.

Dean verzamelt spullen in een dumpbakje en sorteert de spullen naar categorieën die hij stap-voor-stap bedenkt. Die rubrieken zijn concreet (“Ga ik hier deze week iets mee doen?”, “Kan ik het weggooien?”). De vragen die Dean zich stelt zijn soms erg verstandig voor een jongen (“Hoe ziet het eruit als het af is” of “Is het veel werk om te doen?”) maar leiden wel tot mooie bakjes: deze week doen, opbergen, dromen, … Zie ook de flowchart die apart opgenomen is:

Al met al een lief verhaal om te lezen en goed te zien hoe de wat nare start van het schuldgevoel over een rommelige kamer leidt tot een happy end.

Hopelijk is hiermee een nieuw genre gestart: YoungGTD. Immers, het kind dat koud uit het zwembad meteen in voetbalkleren gehesen wordt met een volle agenda en een vol media-aanbod kan best wat GTD gebruiken. Op de site bij het boek Zoenen met rommel worden ouders en leerkrachten aangesproken om vooral eens te verkennen wat zij met YoungGTD kunnen. Ik kan me van alles voorstellen bij kinderen die hun systemen (hacks) met elkaar delen.

Op de site bij het boek staan enthousiaste reacties. Ik ben benieuwd wat de lifehackers doen aan “YoungLifehacking”?

Lange tijd wilde ik een auto. Ik had ontdekt dat het type dat mij boeide stukken goedkoper was dan ik bevroedde. Het leek me leuk zo’n mooie auto te bezitten, naar mensen toe te gaan, droog te blijven met regen (iets wat me op de fiets vaak slecht lukt). En ik fantaseerde over al het andere dat je maar kunt bedenken bij het bezitten van een mooie glimmende auto. Och, wat zou ik trots zijn!

We zijn een ruim jaar verder en nu moet ik er niet aan denken om een auto te bezitten. Dat is van het ene uiterste naar het andere. Hoe dat zo komt? Denkend aan Brad Pitt, realiseerde ik me dat wij mensen helemaal geen spullen bezitten. We zijn juridische taal met spreektaal gaan verwarren. Wij bezitten niets. De spullen bezitten jou.

Wanneer mijn mooie auto voor de deur zou staan, dan moet ik ervoor zorgen dat hij verzekerd is, ik moet hem aanschaffen, ik moet hem volgooien met benzine, en als een onverlaat er ‘s nachts een deuk in rijdt moet ik de waardedaling verduren of de deuk laten herstellen. En die auto? Die staat daar en vindt er geen ene mallemoer van. Hij hoeft niets te doen, alleen maar te staan. Hij bezit mij. Dat wil zeggen, hij bezit mijn tijd, mijn geld, en mijn aandacht. En daar hoeft hij niets voor te doen.

Dus ben je van plan om binnenkort nog iets te kopen. Lees dan dit artikel nog een keer. Je hebt je vrijheid nu nog, en je kunt er ook voor kiezen die te houden.

Het is maar een simpel dingetje, maar ik kan er zo blij van worden als ook de simpelste dingen ‘smooth’ lopen.

• Gisteravond was ik aan het schrijven met m’n vulpen en raakte de vulling leeg.
• Ik pakte een nieuwe vulling uit m’n etui.
• Daarna plaatste ik een aantekening op m’n stufflijstje, dat ik nieuwe vullingen in m’n etui moest doen.
• Vandaag ben ik even op kantoor, zie ik die notitie en pak ik twee nieuwe vullingen uit de kast.
• De volgende keer dat m’n vulling op is doe ik precies hetzelfde, want zo doe ik het nu al een paar jaar sinds ik met Getting Things Done werk.

Als je, net als ik, graag in flow blijft als je aan het schrijven bent – is die kleine extra actie van het even opschrijven erg handig.

Maar stel dat dat wel gebeurt, dan probeer ik m’n hoofd er een beetje bij te houden.

1. Waar heb ik het ding voor het laatst gebruikt?
2. Wie van mijn gezinsleden is ook geïnteresseerd in dat object?
3. Waarom heeft het überhaupt nog geen vaste plaats?

Allemaal standaard vragen dus, die iedereen wel weet.

De lifehack zit ‘m voor mij in het feit, dat ik zodra ik het item heb gevonden, probeer te bedenken waar ik ‘m begon te zoeken. Dat is namelijk de plek die voor mijn brein het meest voor de hand ligt. Dan zou het handig zijn om ‘m (nu ik het weer terug heb) daar dus op te ruimen voortaan.

Dus stel dat ik de handleiding van m’n telefoon begin te zoeken onder “mobiel” en ‘m uiteindelijk terugvindt tussen de papieren van m’n vrouw, die net zo’n telefoon heeft, dan ga ik ‘m waarschijnlijk alsnog archiveren in een nieuwe map “mobiel”. Dikke kans dat ik daar de volgende keer wéér begin met zoeken.

En wat ben jij altijd kwijt?
En wat doe je daaraan?