Persoonlijk

Top 3 Flierefluitkillers en hun remedies

uitzicht vanuit de hangmatLifehacken is voor mij strategisch lui zijn. Omdat ik graag veel tijd overhoud voor nietsdoen, mijmeren, vervelen, kluizenaren, flierefluiten, lanterfanten, vervelen, stil zijn, mediteren etc. Dat is niet alleen maar voor de lol. In die stiltes ontstaan ingevingen, vind ik rust, energie en oplossingen, ideeën en inspiratie. Ik wil mijn top 3 flierefluit killers en wat je eraan kan doen graag met jullie delen, want misschien ben jij het ook wel verleerd, of val je net als ik ook wel eens uit de hangmat. 

Top 3 Flierefluitkillers en hun remedies

 

  1. Met stip!: schuldgevoel. Ik kan me schuldig voelen als ik een dag geen todo’tjes heb afgevinkt, als het mooi weer is en ik “doe er niets mee”, als ik bij een of ander leuk of interessant event niet aanwezig ben. Als ik niet die ene lezing heb zitten voorbereiden terwijl ik weet dat ik dat pas de dag van tevoren goed kan. Onverklaarbaar en irrationeel schuldgevoel. Ik denk dat ik het een beetje te danken heb aan mijn oma: “Ledigheid is des duivels oorkussen” en “ga eens iets nuttigs doen” zei zij. En soms lijkt de hele maatschappij wel een beetje op mijn oma. We “moeten” allemaal maar de hele tijd van alles, stilzitten en genieten lijkt not done.
    De remedie: het onderscheid tussen Chronos en Kairos:  er zijn volgens de oude Grieken twee soorten tijd! Chronos (kloktijd) en Kairos (de tijd van het hart, binnentijd). Joke Hermsen stelt in “Stil de Tijd” dat deze in balans moeten zijn. Chronos houdt ons soms in een wurggreep en we maken te weinig ruimte voor Kairos. Terwijl juist in Kairos creativiteit en het vermogen tot een kritische blik ontstaan. Sinds ik me dit realiseer, probeert mijn oma het nog wel eens, heel af en toe, maar ik heb nu een weerwoord.
  2. gedwongen niets doen. Ik kwam op Curacao aan tijdens Carnaval. Vrijwel alles was dicht, ik had geen eten of drinken, geen huurauto en kon er ook geen krijgen want ze waren allemaal verhuurd, ik wist de weg niet en wist dus ook niet of ik veilig kon gaan lopen. Ik wist niet of ik wel wilde zijn waar ik was, en omdat ik niet weg kon, had ik de neiging om juist weg te willen. Ik voelde me rot, zoals het “ouderwetse” vervelen rottig kan voelen. Omdat het “moest” vond ik het niet leuk meer.
    De remedie: vrij naar Berthold Gunster (en zijn voorgangers): veranderen, wegwezen of accepteren. Ik ging dus eerst even goed zitten nadenken wat ik zou kunnen veranderen. Niets in huis? Ik vond een chinees winkeltje waar ik wat lekkere dingen kon kopen. Met een glas sap en een bak olijven naast me veranderde het vlondertje in een paradijselijke schaduwrijke veranda. Vervelen veranderde in een soort wachten (tot er weer meer zaken open zouden zijn en ik een auto kon regelen) en wachten kan ik heel goed. Het idee van “gevangen” zijn verdween met de wetenschap dat ik altijd nog een taxi zou kunnen bellen. Wegwezen had dus ook nog gekund.
  3. malen, piekeren. Dat je je gedachten soms niet kan stoppen is niet zo erg, zo lang het maar een beetje leuke gedachten zijn. Je doet de voordeur voor ze open, en zwaait ze langs de achterdeur weer uit: “doei! Leuk dat je er was!”. En dan ga je weer naar de voordeur, benieuwd wat er verder nog langs komt. Maar je kan ook gaan malen, over je werk, over gebrek aan geld of klussen, over pijn en verdriet en over als… dan…, over spijt of dingen die niet fijn zijn maar buiten je macht liggen.
    De remedie: misschien wat afgezaagd maar ik ben gek op The Serenity Prayer. Eigenlijk is dat de uitgebreide versie van “veranderen, wegwezen of accepteren”. Ik heb hem wel een beetje gehackt zodat hij bij mijn levensvisie past. Want ik vind: de enige die jou rust, moed en wijsheid kan geven, ben je zelf.
    “Sanne, find the serenity to accept the things I cannot change, courage to change the things I can, and wisdom to know the difference.”
    Als ik mezelf dus echt vastdraai in gepieker ga ik zitten om alles op te schrijven waar ik nou over maal. Dan probeer ik per gedachte uit te vinden of ik er iets aan kan doen. En dan ga ik dat doen. En in het zeldzame geval dat ik dingen ontdek die buiten mijn macht liggen om te veranderen, zijn ze ineens ook veel makkelijker te accepteren.

Heb jij nog Flierefluitkillers en remedies daarvoor? Deel ze met mij en anderen in de reacties!

Dit is een bewerking van “De kunst van het flierefluiten” op mijn eigen blog.

over de auteur

Redactie Lifehacking

Redactie Lifehacking

Lifehacking.nl gaat over slimmer werken en slimmer leven. Diverse auteurs schrijven over het snijvlak van kennismanagement, persoonlijke ontwikkeling, timemanagement en digitale innovaties. Lifehacking organiseert regelmatig activiteiten en we geven workshops, brainjams en lezingen over lifehacking-gerelateerde onderwerpen.

Reageer

7 Reacties

  • Ik zou ‘gewoontes’ ook als flierefluitkiller willen aanmerken. Vaak breng je puur uit gewoonte je tijd op een bepaalde manier door. Ik betrap mezelf hier nogal eens op en ik zie het ook bij anderen. Al moet gezegd worden dat gewoontes niet noodzakelijkerwijs altijd slecht hoeven te zijn.

  • Ik heb veel aan wat ik heb geleerd in een training mindfulness (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Mindfulness). Een techniek bestaande uit meditatie-oefeningen van 3 diepe ademhalingen tot 40 minuten en eenvoudige basis-yoga oefeningen die je in het hier en nu brengen en ervoor zorgen dat je je innerlijke rust weer terug kunt vinden. Helaas nu nog teveel geassocieerd met mensen die burnout, stress en chronische pijnen hebben of een ADD/ADHD diagnose hebben. Het kan ook een training zijn om puur jezelf te verwennen en jezelf te dwingen het hoge tempo van alle dag te stoppen en weer bewust te zijn van wat je nu op dit moment aan het doen bent. Ofwel: ik ervaar het als pure zelfverwennerij 😉

  • Arjan, je hebt helemaal gelijk. Ik ben best van de gewoonten en patronen en die kunnen zowel het flierefluiten, áls een hele productieve dag, soms verstoren.
    Alfons: dat is een mooie aanvulling inderdaad. Mindfullness kan heel waardevol zijn.